*1 września*
W normalnym przypadku za miesiąc zaczęłabym szkołę, a teraz szykuje się
do przeprowadzki, przez te dwa ostatnie tygodnie poszukiwałam pracy,
żeby móc zarobić na swoje i Jessie utrzymanie. Za 4 dni mam urodziny, a z
tego co wiem, Lou nie pamięta o nich.
-Patricia, ale wiesz, że masz dzwonić i nas odwiedzać. Przyjedźcie w niedziele na obiad, ugotuję coś dobrego z okazji twoich urodzin.
-Dobrze mamo, naszykuj mi Jessie, bo Louis powinien zaraz przyjechać.
Usłyszałam pukanie do drzwi, więc szybko je otworzyłam, a moim oczom
ukazał się Louis, a za nim czarny Pic-up. Nie widziałam nigdy tego auta. Mój narzeczony pocałował mnie w policzek przywitał się z moją mamą. Zabrał walizkę i zaniósł ją do samochodu. Pomogłam mu też z różnymi
pudełkami, miałam tyle rzeczy i nie wiem, gdzie on to pomieści, rzeczy
Jessie zajmowały 1/3 wszystkiego. Louis zadbał o urządzenie pokoiku dla
mojej córki. Pomogłam mu z wyborem kilku rzeczy, ale on zadbał o cały
wygląd, nie pozwalając mi zobaczyć jak to wygląda. Pilnował też tego,
żebym nie zobaczyła jak on wygląda, trzymał to przede mną w tajemnicy
-Gotowa na rozpoczęcie życia poza domem i stanie się w pełni dorosłą?
-Nie mamo, nie jestem gotowa, łatwiej byłoby jakby nie było Jessie, ale wiem że i tak damy radę.
-Jeżeli się kochacie to nic nie stanie wam na drodze.
-Mamo, będę tęsknić. Kocham Cię.
-Ja Ciebie też. Louis już czeka przed autem.
-Jessie pomachaj babci. -wzięłam ją na ręce i przeszłam przez drzwi.
-Do widzenia pani Rasac. Będę o nie dbał.
Pomachałam mamie i wsadziłam Jessie do swojego samochodu Louis patrzył
na mnie zdziwiony ale nic się nie odezwał. Wsiadł do swojego Pic up'a i
odjechał jako pierwszy, a my z Jessie zaraz za nim. Młoda jako
dwumiesięczny wcześniak rozwijała się bardzo dobrze, siadała już i
umiała pomachać rączką.
Weszliśmy razem do domu zostawiając wszystkie rzeczy w aucie.
-Chodź, pokażę Ci pokój dla Jessie.
Znajdował się kawałek za sypialnią Oscar'a. Brat mojego chłopaka siedział w dziecięcym pokoiku i skręcał jakąś półeczkę.
-Cześć Oscar, dawno Cię nie widziałam.
-Byłem całe wakacje w pracy.
-Louis mi nic nie wspominał.
-Mam nadzieje, że będzie nam się dobrze mieszkało.
-Też mam taką nadzieję.
-Podobna jest do Ciebie strasznie. Te same oczy i usta.
-Jest tak samo piękna jak jej mama - wtrącił się w naszą rozmowę Louis.
Stwierdziłam, że ostatnio z tą słodkością przesadza.
Znalazłam pracę w kawiarni niedaleko domu Louisa, zostałam przyjęta od
razu, mogłam się domyślać, że to sprawka Louisa który wszedł razem ze
mną i życzył powodzenia całując w policzek.
-Zapraszam od poniedziałku do pracy. Postaraj się być przed czasem.
-dobrze, do widzenia.
Dzisiaj również by pierwszy dzień naszej opiekunki, Louis wraz z
chłopakami z gangu przestudiował dane każdej kandydatki i postanowili
wybrać najlepszą, ich zdaniem. Dla bezpieczeństwa uruchomił kamery, o
który wcześniej nie wiedziałam. Wszystko, co było do nich potrzebne
znajdowało się w jego gabinecie, do którego nikt nie miał dostępu.
-Kochanie i jak poszła rozmowa kwalifikacyjna?- zapytał się Louis.
-No zgadnij? Jak Cię zobaczyli to już wiedziałam, że to stanowisko będzie należało do mnie.
-Nie przesadzaj. To co, jedziemy na jakiś obiad?
-a Jessie?
-Musimy dać się wykazać pani Wolf. Obejdziesz się chwile bez niej. Dopiero nas półtorej godziny nie ma.
-a Maggie nie będzie zła, że musiała zrobić obiad, a my go nie zjemy?
-Oscar ma przyjść z Emily, to zjedzą sobie.
-Rozumiem, ze i tak z tobą nie wygram. Gdzie jedziemy?
-Mam ochotę na Nandos, co Ty na to?
-Już myślałam, ze wyskoczysz z jakąś włoska kuchnia.
Po posiłku wróciliśmy do domu, Louis przeprowadził rozmowę z opiekunka i pożegnał kobietę.
-Lou, może ja będę teraz gotowała obiady, skoro będę chodziła na dwie
zmiany to bez problemu mogę. Ty i tak będziesz w domu po 15, więc dam
radę.
-Chcesz żeby Maggie poczuła się niepotrzebna?
-Ale przecież mogę ja wyręczyć w niektórych obowiązkach.
-Ty nie jesteś od sprzątania, koniec kropka.
-Jesteś uparty.
-Wieczorem przychodzą do nas chłopaki, musimy załatwić pewne sprawy
-Dobrze, rozpakuje swoje rzeczy w tym czasie.
Nadszedł wieczór, a ja już zrobiłam wszystko co musiałam. Nakarmiłam i
położyłam spać córeczkę i nie wiedziałam w co mam włożyć ręce, zapukałam
więc do Oscara
- Proszę!
-przepraszam, ze wam przeszkadzam, ale
strasznie mi się nudzi i nie wiem co mam ze sobą zrobić, mogę wam
trochę posiedzieć na głowie?
-Jasne wchodź.
piątek, 29 listopada 2013
czwartek, 28 listopada 2013
Rozdział dwudziesty drugi.
ROZDZIAŁ ZAWIERA SCENĘ EROTYCZNĄ. Została przeze mnie zaznaczona, więc czytasz na swoją odpowiedzialność, jeśli nie chcesz to po prostu ją omiń.
Stałam nie mówiąc nic, zaskoczył mnie i to bardzo, nie wiedziałam co mam mu odpowiedzieć, niezręczna cisza przeszkadzała mi w myśleniu, chłopaka też najwidoczniej to denerwowało bo odchrząknął prosząc mnie w ten sposób żebym odpowiedziała na jego pytanie.
-Patricia, dostane odpowiedź?
-tak.
Sama nie wiem czy zgodziłam się czy tylko powiedziałam, że ją dostanie.
-Proszę Cię, nie każ mi czekać, wiem, że mogłem Cię zaskoczyć, no ale kurwa...
-Nie pomagasz mi wcale - przerwałam mu. Poczułam zbierające się w moich oczach zły, ale one chyba były łzami szczęścia.
-Przepraszam -przytulił mnie do siebie i gestem ręki wyprosił skrzypka.
-Tak, Louis.
-Ale co? bo ja już nie rozumiem.
-Louisie Williamie Tomlinsonie, wyjdę za Ciebie. - wyszeptałam mu do ucha
Chłopak złapał mnie w pacie i zakręcił się ze mną w kółko.
-Zamieszkajcie ze mną.
-Zwariowałeś?
-No przecież już ze mną przez krótki okres mieszkałaś, było nam dobrze.
-Lou ja muszę iść najpierw do pracy, żeby móc wyprowadzić się od mamy.
-Będę Cię utrzymywał, nie musisz pracować.
-A potem będę bez wykształcenia i pracy?
-To zamieszkasz ze mną, od września załatwimy opiekunkę dla Jessie, a Ty pójdziesz do pracy.
-Zapytaj się moich rodziców o zgodę, dopiero pogadamy.
-Twoja mama się zgodziła.
-Czy Ty, rozmawiałeś z moją mamą?
-Tak jakoś wyszło.
-Ona o wszystkim wiedziała?
-Po części.
-Nie wierzę w to.
-Ale nie jesteś na mnie zła?
-Zrywam zaręczyny, Louis jak mogłeś zrobić coś takiego za moimi plecami?- w jego oczach zobaczyłam ból, był załamany. Próbował wymówić jakieś słowo ale mu nic nie chciało przejść przez gardło - Żartowałam głuptasie - czule go pocałowałam, a on mocniej mnie do siebie przyciągnął.
-Teraz dostaniesz karę. Mam nadzieję, że już skończyłaś jeść.
Chłopak nie czekając na moją odpowiedź pociągnął mnie za rękę i zaprowadził do auta.
-Lepiej napisz mamie sms'a że będziesz rano, bo Cię szybko nie wypuszczę.
-Wiesz, że będzie na Ciebie zła?
-Nie będzie, za bardzo mnie lubi.
-Jasne, jasne. Zajmij się patrzeniem na drogę a nie na mnie.
Wiedziałam, że ten dzień skończy się u niego, inaczej być nie mogło. Bez żadnego słowa weszliśmy do jego domu, gdy znaleźliśmy się w pokoju. Przekręcił drzwi na klucz i schował go do kieszeni uśmiechając się przy tym uroczo.
-Oscara nie ma więc, nikt Ci nie pomoże i nikt nam nie przeszkodzi.
-Zabrzmiałeś jak prawdziwy gwałciciel, zaczynam się Ciebie bać.
-Nie musisz kochanie - wpił się w moje usta i zaczął kierować się w stronę łóżka, nie odrywając swoich warg od moich.
Położył mnie delikatnie na łóżku i całował zachłannie.
-Nie powiedziałem Ci jeszcze dzisiaj, jak pięknie wyglądasz. Mogłabyś nosić częściej sukienki?
-Założyłam ją tylko dlatego, że mama mi kazała, nawet nie myśl, że mnie jeszcze kiedyś w niej zobaczysz - zaśmiałam się.
-Będziesz całkowicie moja tej nocy?
-Jak się postarasz.
*****************SCENA +18***********************
Poczułam jego ręce pod moimi plecami, zaczął dobierać się do ekspresu sukienki, której już za chwile na sobie nie miałam. Odpłaciłam mu się tym samym rozpinając guziki jego koszuli, odkrywając pięknie wyrzeźbioną klatę.
-Kocham Cię Patricia.
Pozbawiony już spodni Louis całował mnie namiętnie, złapałam go za bokserki. Patrzył na mnie zdziwiony, a ja się nieśmiało uśmiechnęłam. Chyba zrozumiał o co mi chodzi bo zamienił się ze mną miejscami. Leżał nade mną muskając moją szyję. Zdjął ze mnie sukienkę i przygryzł dolną wargę patrząc na ciało. Zdjęłam z siebie stanik,a on zaczął pieścić mnie swoimi delikatnymi dłońmi. Przyjemne dreszcze ogarnęły moje ciało. Uśmiechnął się i zdjął swoje bokserki. Opanowało mnie uczucie lęku i stresu. Louis wyczuł to, więc nachylił się nad moją twarzą i odgarnął włosy za ucho.
-Będę bardzo czuły, wiesz, że Cię nie skrzywdzę.
-tak wiem- powiedziałam trochę mniej przestraszona. Nachylił się bardziej nad moim uchem. Przejechał palcem po mojej szyi.
-Gotowa? - Szepnął cicho. Niepewnie kiwnęłam głową. W jednym momencie poczułam ogromny ból, który przypomniał mi o tej felernej nocy więc krzyknęłam głośno. Wstrzymałam oddech i zamknęłam oczy czując kolejne mniej bolesne ruchy w moim ciele. Louis pocałował mnie w usta.
-To będzie twój najwspanialszy pierwszy seks - Otworzyłam oczy przywracając oddech i zobaczyłam jego uśmiech.Ruchy były wolne i delikatne. Oddychałam ciężko i co chwilę przygryzłam wargę, Po jakimś czasie zaczął robić wszystko szybciej. Krzyczałam a on się tylko uśmiechał. Mnie jakoś do śmiechu nie było.Robiło mi się gorąco, a dreszcze były jeszcze silniejsze. Znów krzyknęłam pełna euforii. On nie pozostał dłużny, a ja w środku poczułam ciepłe soki. Delikatnie wyszedł ze mnie i ułożył się obok. Nie mogłam opanować swoich emocji. Lał się ze mnie pot. Louis odgarnął z czoła moją grzywkę i posłał ten swój cwaniacki uśmiech, Podniosłam się na łokciach by móc patrzeć się na mojego chłopaka, ten poszedł za moim śladem tylko dodał coś od siebie, a mianowicie buziaka w usta.
********************KONIEC****
-Kocham Cię Patricia, zawsze będę i nie ważne co się stanie, na zawsze będziesz moja.
-Ja Ciebie też kocham Lou.
-Pojedziemy jutro do sklepu i wybierzemy rzeczy do pokoiku dla Jessie, zgadzasz się?
-Musimy teraz o tym gadać?
-Wolisz się jeszcze raz ze mną przespać?
-Teraz marzy mi się gorąca kąpiel. - Uśmiechnęłam się słodko do chłopaka i już wiedziałam, że zaraz będę miała to o co go poprosiłam.
Stałam nie mówiąc nic, zaskoczył mnie i to bardzo, nie wiedziałam co mam mu odpowiedzieć, niezręczna cisza przeszkadzała mi w myśleniu, chłopaka też najwidoczniej to denerwowało bo odchrząknął prosząc mnie w ten sposób żebym odpowiedziała na jego pytanie.
-Patricia, dostane odpowiedź?
-tak.
Sama nie wiem czy zgodziłam się czy tylko powiedziałam, że ją dostanie.
-Proszę Cię, nie każ mi czekać, wiem, że mogłem Cię zaskoczyć, no ale kurwa...
-Nie pomagasz mi wcale - przerwałam mu. Poczułam zbierające się w moich oczach zły, ale one chyba były łzami szczęścia.
-Przepraszam -przytulił mnie do siebie i gestem ręki wyprosił skrzypka.
-Tak, Louis.
-Ale co? bo ja już nie rozumiem.
-Louisie Williamie Tomlinsonie, wyjdę za Ciebie. - wyszeptałam mu do ucha
Chłopak złapał mnie w pacie i zakręcił się ze mną w kółko.
-Zamieszkajcie ze mną.
-Zwariowałeś?
-No przecież już ze mną przez krótki okres mieszkałaś, było nam dobrze.
-Lou ja muszę iść najpierw do pracy, żeby móc wyprowadzić się od mamy.
-Będę Cię utrzymywał, nie musisz pracować.
-A potem będę bez wykształcenia i pracy?
-To zamieszkasz ze mną, od września załatwimy opiekunkę dla Jessie, a Ty pójdziesz do pracy.
-Zapytaj się moich rodziców o zgodę, dopiero pogadamy.
-Twoja mama się zgodziła.
-Czy Ty, rozmawiałeś z moją mamą?
-Tak jakoś wyszło.
-Ona o wszystkim wiedziała?
-Po części.
-Nie wierzę w to.
-Ale nie jesteś na mnie zła?
-Zrywam zaręczyny, Louis jak mogłeś zrobić coś takiego za moimi plecami?- w jego oczach zobaczyłam ból, był załamany. Próbował wymówić jakieś słowo ale mu nic nie chciało przejść przez gardło - Żartowałam głuptasie - czule go pocałowałam, a on mocniej mnie do siebie przyciągnął.
-Teraz dostaniesz karę. Mam nadzieję, że już skończyłaś jeść.
Chłopak nie czekając na moją odpowiedź pociągnął mnie za rękę i zaprowadził do auta.
-Lepiej napisz mamie sms'a że będziesz rano, bo Cię szybko nie wypuszczę.
-Wiesz, że będzie na Ciebie zła?
-Nie będzie, za bardzo mnie lubi.
-Jasne, jasne. Zajmij się patrzeniem na drogę a nie na mnie.
Wiedziałam, że ten dzień skończy się u niego, inaczej być nie mogło. Bez żadnego słowa weszliśmy do jego domu, gdy znaleźliśmy się w pokoju. Przekręcił drzwi na klucz i schował go do kieszeni uśmiechając się przy tym uroczo.
-Oscara nie ma więc, nikt Ci nie pomoże i nikt nam nie przeszkodzi.
-Zabrzmiałeś jak prawdziwy gwałciciel, zaczynam się Ciebie bać.
-Nie musisz kochanie - wpił się w moje usta i zaczął kierować się w stronę łóżka, nie odrywając swoich warg od moich.
Położył mnie delikatnie na łóżku i całował zachłannie.
-Nie powiedziałem Ci jeszcze dzisiaj, jak pięknie wyglądasz. Mogłabyś nosić częściej sukienki?
-Założyłam ją tylko dlatego, że mama mi kazała, nawet nie myśl, że mnie jeszcze kiedyś w niej zobaczysz - zaśmiałam się.
-Będziesz całkowicie moja tej nocy?
-Jak się postarasz.
*****************SCENA +18***********************
Poczułam jego ręce pod moimi plecami, zaczął dobierać się do ekspresu sukienki, której już za chwile na sobie nie miałam. Odpłaciłam mu się tym samym rozpinając guziki jego koszuli, odkrywając pięknie wyrzeźbioną klatę.
-Kocham Cię Patricia.
Pozbawiony już spodni Louis całował mnie namiętnie, złapałam go za bokserki. Patrzył na mnie zdziwiony, a ja się nieśmiało uśmiechnęłam. Chyba zrozumiał o co mi chodzi bo zamienił się ze mną miejscami. Leżał nade mną muskając moją szyję. Zdjął ze mnie sukienkę i przygryzł dolną wargę patrząc na ciało. Zdjęłam z siebie stanik,a on zaczął pieścić mnie swoimi delikatnymi dłońmi. Przyjemne dreszcze ogarnęły moje ciało. Uśmiechnął się i zdjął swoje bokserki. Opanowało mnie uczucie lęku i stresu. Louis wyczuł to, więc nachylił się nad moją twarzą i odgarnął włosy za ucho.
-Będę bardzo czuły, wiesz, że Cię nie skrzywdzę.
-tak wiem- powiedziałam trochę mniej przestraszona. Nachylił się bardziej nad moim uchem. Przejechał palcem po mojej szyi.
-Gotowa? - Szepnął cicho. Niepewnie kiwnęłam głową. W jednym momencie poczułam ogromny ból, który przypomniał mi o tej felernej nocy więc krzyknęłam głośno. Wstrzymałam oddech i zamknęłam oczy czując kolejne mniej bolesne ruchy w moim ciele. Louis pocałował mnie w usta.
-To będzie twój najwspanialszy pierwszy seks - Otworzyłam oczy przywracając oddech i zobaczyłam jego uśmiech.Ruchy były wolne i delikatne. Oddychałam ciężko i co chwilę przygryzłam wargę, Po jakimś czasie zaczął robić wszystko szybciej. Krzyczałam a on się tylko uśmiechał. Mnie jakoś do śmiechu nie było.Robiło mi się gorąco, a dreszcze były jeszcze silniejsze. Znów krzyknęłam pełna euforii. On nie pozostał dłużny, a ja w środku poczułam ciepłe soki. Delikatnie wyszedł ze mnie i ułożył się obok. Nie mogłam opanować swoich emocji. Lał się ze mnie pot. Louis odgarnął z czoła moją grzywkę i posłał ten swój cwaniacki uśmiech, Podniosłam się na łokciach by móc patrzeć się na mojego chłopaka, ten poszedł za moim śladem tylko dodał coś od siebie, a mianowicie buziaka w usta.
********************KONIEC****
-Kocham Cię Patricia, zawsze będę i nie ważne co się stanie, na zawsze będziesz moja.
-Ja Ciebie też kocham Lou.
-Pojedziemy jutro do sklepu i wybierzemy rzeczy do pokoiku dla Jessie, zgadzasz się?
-Musimy teraz o tym gadać?
-Wolisz się jeszcze raz ze mną przespać?
-Teraz marzy mi się gorąca kąpiel. - Uśmiechnęłam się słodko do chłopaka i już wiedziałam, że zaraz będę miała to o co go poprosiłam.
środa, 27 listopada 2013
Rozdział dwudziesty pierwszy.
-Przesuń się, chcę położyć się spać.
-Nie, póki ze mną nie porozmawiasz.
-A może kurwa, nie mam ochoty z tobą gadać?
-Już to robisz, nawet kłócisz się ze mną. - wstał i podszedł do mnie. - Stęskniłem się za tobą. Przepraszam, że to zrobiłem - przycisnął mnie do ściany i pocałował, gdy tylko udało mi się go odepchnąć dostał z liścia.
-Za co dostałem?
-Za gówno wiesz? Od 3 dni marzyłam, żeby to zrobić. Dobranoc.
Wyminęłam go i wzięłam Jessie do łóżka.
-Mogłabyś przestać się fochać?
-Nie, nie mogę. Co miałeś w tej pustej głowie?
-No jak sama mówisz, że pustej, to chyba nic? - myślał, że to jest śmieszne. Tak to było śmieszne, próbowałam powstrzymać uśmiech, ale mi się to nie udało - Patricia, no proszę. Nie gniewaj się na mnie. - podszedł do łóżka i położył się kładąc głowę na mojej piersi.
-Zamknij się już i idź spać.
*Dwa tygodnie później*
-Mamo, zajmiesz się J.? - zrobiłam słodkie oczka do rodzicielki.
-A gdzie wychodzisz?
-Louis chce zabrać mnie dzisiaj na kolacje.
-Wybaczyłaś już mu ten głupi żart?
-Właśnie, to jest przeprosinowa kolacja.
-No przecież, wiesz, że się nią zajmę. Gdzie jedziecie?
-Nie wiem dokładnie, ale mówił, że to czterogwiazdkowa restauracja.
-Więc leć się szykować i załóż jakąś sukienkę żeby ładnie wyglądać.
-Myślisz, że z tym brzuchem po ciąży mogę ładnie wyglądać? Bo mi sie nie wydaje.
-Będziesz ćwiczyć to zniknie, a że nic nie robisz, to nie marudź.
-Wiesz co, kochana jesteś. - pocałowałam mamę w policzek i poszłam do pokoju. Wygrzebałam z szafy jakąś sukienkę, jedną z nielicznych i poszłam pod prysznic. Włosy zakręciłam na lokówce, tworząc delikatne fale i zrobiłam lekki makijaż, dopełniając go winną pomadką. Gdy byłam już gotowa zeszłam do mamy, która bawiła się z Jessie.
-Wracasz na noc?
-A dlaczego nie? Powinnam być najpóźniej o dwunastej.
-No, wiesz jeśli mu wybaczysz to nie wiadomo co się później stanie. Możecie skończyć w łóżku.
-Maaaaaamo! Możemy nie rozmawiać na ten temat?
-Przecież kochanie się to nic złego.
-Przestań no! - zaśmiałam się, a moja rodzicielka kontynuowała dalej ten temat.
-Dobry jest w łóżku?
-Możesz skończyć?
-No, zdradź mamie, robiliście to gdy wrócił?
-Nie! Jeśli tak bardzo chcesz wiedzieć, to jeszcze z nim nie spałam.
-Grzeczna dziewczynka. Myślałam, że miałaś już to za sobą.
-Pierwszą osobą jaka mnie dotknęła to ojciec Jessicy.
-A ja podejrzewałam, że puszczasz się na prawo i lewo.
-Dzięki mamo, że masz taką opinię na mój temat.
Rozmowę przerwał nam dzwonek do drzwi, szybkim krokiem poszłam je otworzyć. Stał w nich ubrany w czarne rurki i białą koszulę Louis.
-Dzień dobry Pani Rasac. Rozumiem, że mogę porwać pańską córkę?
-Witaj Louis. Oczywiście, że tak. O 12 ma być w domu i ani chwili dużej, nie zamierzam zajmować się przez całą noc wnuczką.
-W takim razie odstawię ją na czas.
-Przestaniesz już być taki milutki i może wyjdziemy?
-Do widzenia pani Rasac. Pa Jessie.
Podeszliśmy do auta a Louis otworzył mi drzwi od strony pasażera.
-Przeszedł już foch?
-A jeśli powiem, że nie, to coś zmieni?
-Nie, nie uciekniesz od tego.
-A powiesz mi chociaż po co jedziemy do tej restauracji?
-hmmm.. Bo nigdy nie zabrałem Cię na prawdziwą randkę? Czas to nadrobić.
Przez dalszą drogę siedzieliśmy cicho. Tommo pośpiewywał piosenki kierując słowa do mnie, a ja patrzyłam się w dal przez boczną szybę. Nawet nie wiem kiedy dojechaliśmy, bo dopiero z zamyślenia wyrwał mnie Louis, gdy otworzył drzwi od mojej strony.
-Wychodzisz, czy mam pannę zanieść?
-Dam sobie radę.
-Nie mówiłem Ci tego dawno, ale ładnie wyglądasz.
-Och, dziękuje. A mógłbyś nie kłamać?
-Patricia, mówię prawdę. Podobasz mi się taka jaka jesteś.
-Przestań słodzić okej?
-Nie mam zamiaru się dzisiaj z tobą kłócić, więc rusz tą sexi dupę i maszeruj do środka.
Cały Tomlinoson.
-W czym mogę państwu pomóc? Na jakie nazwisko była rezerwacja? - zapytał nas kelner.
-Tomlinson, Louis Tomlinson.
-Ahh, to pan. Proszę za mną. Miejsce na tarasie, specjalnie dla państwa. Zaraz zostaną państwo obsłużeni. Szampan czy wino?
-Patricia, co wolisz?
-Decyduj.
-Poproszę dobre pół słodkie wino.
-Za chwilę przyniosę.
-Możesz mi powiedzieć po co ta cała szopka?
-Siedź cicho. - Zobaczyłam, że ten sam gość co nas tu przyprowadził wrócił z winem, o które prosił Louis.
-Za chwilę szef kuchni przygotuje dla państwa zamówione danie.
I wyszedł, tutaj jest sztywno, na szczęście mama nauczyła mnie tego jak należy się zachowywać, gdy Louis podniósł wypełniony alkoholem kieliszek zrobiłam to samo z pełną gracją. Nie rozmawialiśmy tylko siedzieliśmy w ciszy patrząc się na siebie.
Jedzenie też konsumowaliśmy nic nie mówiąc. Po deserze byłam już taka pełna, że miałam ochotę pójść spać.
Na taras wszedł skrzypek i zaczął grać spokojną melodię.
-Zatańczysz ze mną Patricia? - wyciągnął do mnie rękę i pomógł wstać. Bujaliśmy się lekko, przysunął się do mnie bliżej, a ja położyłam głowę na jego ramieniu, lecz zaraz zostałam zmuszona do obrócenia się.
Muzyk zmienił melodię a Louis uklęknął na kolano.
-Panno Rasac, uczynisz mi ten zaszczyt i wyjdziesz za mnie?
Louis wyciągnął w kieszeni spodni czerwone pudełeczko.
-Nie, póki ze mną nie porozmawiasz.
-A może kurwa, nie mam ochoty z tobą gadać?
-Już to robisz, nawet kłócisz się ze mną. - wstał i podszedł do mnie. - Stęskniłem się za tobą. Przepraszam, że to zrobiłem - przycisnął mnie do ściany i pocałował, gdy tylko udało mi się go odepchnąć dostał z liścia.
-Za co dostałem?
-Za gówno wiesz? Od 3 dni marzyłam, żeby to zrobić. Dobranoc.
Wyminęłam go i wzięłam Jessie do łóżka.
-Mogłabyś przestać się fochać?
-Nie, nie mogę. Co miałeś w tej pustej głowie?
-No jak sama mówisz, że pustej, to chyba nic? - myślał, że to jest śmieszne. Tak to było śmieszne, próbowałam powstrzymać uśmiech, ale mi się to nie udało - Patricia, no proszę. Nie gniewaj się na mnie. - podszedł do łóżka i położył się kładąc głowę na mojej piersi.
-Zamknij się już i idź spać.
*Dwa tygodnie później*
-Mamo, zajmiesz się J.? - zrobiłam słodkie oczka do rodzicielki.
-A gdzie wychodzisz?
-Louis chce zabrać mnie dzisiaj na kolacje.
-Wybaczyłaś już mu ten głupi żart?
-Właśnie, to jest przeprosinowa kolacja.
-No przecież, wiesz, że się nią zajmę. Gdzie jedziecie?
-Nie wiem dokładnie, ale mówił, że to czterogwiazdkowa restauracja.
-Więc leć się szykować i załóż jakąś sukienkę żeby ładnie wyglądać.
-Myślisz, że z tym brzuchem po ciąży mogę ładnie wyglądać? Bo mi sie nie wydaje.
-Będziesz ćwiczyć to zniknie, a że nic nie robisz, to nie marudź.
-Wiesz co, kochana jesteś. - pocałowałam mamę w policzek i poszłam do pokoju. Wygrzebałam z szafy jakąś sukienkę, jedną z nielicznych i poszłam pod prysznic. Włosy zakręciłam na lokówce, tworząc delikatne fale i zrobiłam lekki makijaż, dopełniając go winną pomadką. Gdy byłam już gotowa zeszłam do mamy, która bawiła się z Jessie.
-Wracasz na noc?
-A dlaczego nie? Powinnam być najpóźniej o dwunastej.
-No, wiesz jeśli mu wybaczysz to nie wiadomo co się później stanie. Możecie skończyć w łóżku.
-Maaaaaamo! Możemy nie rozmawiać na ten temat?
-Przecież kochanie się to nic złego.
-Przestań no! - zaśmiałam się, a moja rodzicielka kontynuowała dalej ten temat.
-Dobry jest w łóżku?
-Możesz skończyć?
-No, zdradź mamie, robiliście to gdy wrócił?
-Nie! Jeśli tak bardzo chcesz wiedzieć, to jeszcze z nim nie spałam.
-Grzeczna dziewczynka. Myślałam, że miałaś już to za sobą.
-Pierwszą osobą jaka mnie dotknęła to ojciec Jessicy.
-A ja podejrzewałam, że puszczasz się na prawo i lewo.
-Dzięki mamo, że masz taką opinię na mój temat.
Rozmowę przerwał nam dzwonek do drzwi, szybkim krokiem poszłam je otworzyć. Stał w nich ubrany w czarne rurki i białą koszulę Louis.
-Dzień dobry Pani Rasac. Rozumiem, że mogę porwać pańską córkę?
-Witaj Louis. Oczywiście, że tak. O 12 ma być w domu i ani chwili dużej, nie zamierzam zajmować się przez całą noc wnuczką.
-W takim razie odstawię ją na czas.
-Przestaniesz już być taki milutki i może wyjdziemy?
-Do widzenia pani Rasac. Pa Jessie.
Podeszliśmy do auta a Louis otworzył mi drzwi od strony pasażera.
-Przeszedł już foch?
-A jeśli powiem, że nie, to coś zmieni?
-Nie, nie uciekniesz od tego.
-A powiesz mi chociaż po co jedziemy do tej restauracji?
-hmmm.. Bo nigdy nie zabrałem Cię na prawdziwą randkę? Czas to nadrobić.
Przez dalszą drogę siedzieliśmy cicho. Tommo pośpiewywał piosenki kierując słowa do mnie, a ja patrzyłam się w dal przez boczną szybę. Nawet nie wiem kiedy dojechaliśmy, bo dopiero z zamyślenia wyrwał mnie Louis, gdy otworzył drzwi od mojej strony.
-Wychodzisz, czy mam pannę zanieść?
-Dam sobie radę.
-Nie mówiłem Ci tego dawno, ale ładnie wyglądasz.
-Och, dziękuje. A mógłbyś nie kłamać?
-Patricia, mówię prawdę. Podobasz mi się taka jaka jesteś.
-Przestań słodzić okej?
-Nie mam zamiaru się dzisiaj z tobą kłócić, więc rusz tą sexi dupę i maszeruj do środka.
Cały Tomlinoson.
-W czym mogę państwu pomóc? Na jakie nazwisko była rezerwacja? - zapytał nas kelner.
-Tomlinson, Louis Tomlinson.
-Ahh, to pan. Proszę za mną. Miejsce na tarasie, specjalnie dla państwa. Zaraz zostaną państwo obsłużeni. Szampan czy wino?
-Patricia, co wolisz?
-Decyduj.
-Poproszę dobre pół słodkie wino.
-Za chwilę przyniosę.
-Możesz mi powiedzieć po co ta cała szopka?
-Siedź cicho. - Zobaczyłam, że ten sam gość co nas tu przyprowadził wrócił z winem, o które prosił Louis.
-Za chwilę szef kuchni przygotuje dla państwa zamówione danie.
I wyszedł, tutaj jest sztywno, na szczęście mama nauczyła mnie tego jak należy się zachowywać, gdy Louis podniósł wypełniony alkoholem kieliszek zrobiłam to samo z pełną gracją. Nie rozmawialiśmy tylko siedzieliśmy w ciszy patrząc się na siebie.
Jedzenie też konsumowaliśmy nic nie mówiąc. Po deserze byłam już taka pełna, że miałam ochotę pójść spać.
Na taras wszedł skrzypek i zaczął grać spokojną melodię.
-Zatańczysz ze mną Patricia? - wyciągnął do mnie rękę i pomógł wstać. Bujaliśmy się lekko, przysunął się do mnie bliżej, a ja położyłam głowę na jego ramieniu, lecz zaraz zostałam zmuszona do obrócenia się.
Muzyk zmienił melodię a Louis uklęknął na kolano.
-Panno Rasac, uczynisz mi ten zaszczyt i wyjdziesz za mnie?
Louis wyciągnął w kieszeni spodni czerwone pudełeczko.
wtorek, 26 listopada 2013
Rozdział dwudziesty.
-Cześć? Gdzie ja jestem i co tu robię?
-Kochanie.. Miałeś wypadek, to moja wina, może gdybym Cię wtedy nie zdenerwowała..
-Nie wiem co się stało, ale na pewno to nie była twoja wina.
-O obudził się pan, panie Tomlinson.
-Dzień dobry, co mi jest?
-Pańska narzeczona to wytrzymała kobieta, skoro przesiedziała tu całą noc i pozwoliła mamie zabrać dziecko. Pana stan nie jest najlepszy , ale też nie najgorszy.
-Ja mam z tobą dziecko? - zwrócił się do mnie.
-To ja was może zostawię, przyjdę za pół godziny - lekarz wyszedł, a ja zostałam z nim sam na sam.
-Louis, co się z tobą dzieje?
-Nie wiem kim jesteś. Nie wiedziałem nawet jak mam na imię.
-Nie żartuj sobie, to nie jest śmieszne. - oczy miałam już pełne łez - dopiero co Cię odzyskałam. Nie dam rady jak stracę Cię drugi raz - wybiegłam z sali i zadzwoniłam do chłopaków. Czekając na nich zostałam zawołana przez pielęgniarkę, że Louis chce mnie zobaczyć. Powoli weszłam do sali i usiadłam na krzesełku obok łóżka.
-Nie odpowiedziałaś mi na pytane, czy to moje dziecko o którym mówił lekarz i czy na prawdę jesteś moją narzeczoną?
-Nie, dziecko nie jest twoje, zostałam zgwałcona, a Ty mnie uratowałeś, potem okazało się, że jestem w ciąży, chciałam się zabić, ale Ty znów mnie uratowałeś. Nie jestem twoją narzeczoną, powiedziałam tak abym mogła być przy tobie.
-To kim dla mnie jesteś?
-Dziewczyną byłam w grudniu, ale dzień przed gwiazdką ode mnie odszedłeś. Potem zaczęli mi grozić i tydzień temu wróciłeś mówiąc, że mnie kochasz.
-To jest pojebane.
-Ja przepraszam, ale muszę wyjść - po moich policzkach spłynęły łzy, gdy wyszłam z sali zobaczyłam całą szóstkę stojącą przed drzwiami.
-Przepraszałam - przepchnęłam się miedzy nimi, ale zostałam pociągnięta za rękę przez Jacksona.
-Pat, co się stało? - zadał mi pytanie Dean, to on przejmuje dowodzenie gangiem gdy Louis nie może.
-On mnie nie pamięta. Nie Pamięta mnie. Zostaw mnie, ja muszę ochłonąć.
Zadzwoniłam do mamy, żeby przywiozła mi małą do szpitala. Gdy w końcu przyjechała powiedziałam jej co się stało, a ona bez słowa mnie do siebie przytuliła, nic nie mówiąc. Wzięłam małą na ręce i ja do siebie przytuliłam. Czułam się jakbym go znów straciła.
-Wracaj do domu, ja też pewnie niedługo pojadę.
-Chcesz jakieś pieniądze? Przecież nie pracujesz, więc chyba są Ci potrzebne.
-Jeśli możesz to zostaw mi trochę, jakieś 10 funtów.
-Nie rozśmieszaj mnie Patricia, masz to i kup sobie coś do jedzenia.
-Kocham Cię.
-Wszystko będzie dobrze skarbie. Wyjdzie z tego, spędzaj z nim jak najwięcej czasu.
-Dziękuję mamo.
Poszłam po kawę i kanapkę, którą dostałam w szpitalnej kawiarni. Usiadłam przed salą gdzie znalazłam też dziewczyny.
-Jest już Patricia? - usłyszałam głos Dean'a - o jesteś. Louis chcę Ci coś ważnego powiedzieć. Chłopaki chodźcie.
Do sali weszłam wraz z Jessie.
-Usiądź, proszę - wykonałam jego prośbę. - Patricia, ja sobie tylko żartowałem.
Spojrzałam na niego zszokowana.
-Nie, no nie wierzę - wyszeptałam.
-Chciałem zobaczyć jak reagujesz.
-Nie odzywaj się! Przegiąłeś. Ja na prawdę myślałam, że straciłeś pamięć.
-Oj nie obrażaj się, to był tylko taki głupi żart.
Wyszłam z sali nic nie mówiąc.
-Kto zawiezie mnie do domu?
-Dziewczyny jedźcie, ale uważajcie na drogę.
*Trzy dni później*
Dzisiaj wypuszczają Louisa do domu, nie odezwałam się do niego przez te trzy dni nawet słowem. To co zrobił według mnie jest poniżej krytyki. Ciesze się ze jest z nim dobrze ale przeciął. Zaprosiłeś dzisiaj do siebie Charl, żeby była ze mną jak przyjedzie ten idiota. Zrobiłam nam po herbacie i siedzieliśmy w pokoju rozmawiając o wszystkim.
-Charlotte, chciałam się zapytać czy zostałabyś chrzestna Jessie?
-Oczywiście ze tak! Nie wyobrażałam sobie innego rozwiązania.
Przyjaciółka przytuliła mnie i pocałowała w policzek,
-No mała, będziesz miała najlepszą chrzestna na świecie - zwróciła się do J.
Gdy już zdążyliśmy wypić jedną herbatę poszłam zrobić kolejna i zaprosić dziewczyny na górę. Mimo chłopaków, którzy powinni niedługo przyjechać postanowiliśmy zrobić sobie babski wieczór z komediach romantycznymi, losami i ciepłym kakaem, ale zanim to nastąpiło uslyszalysmy wchodzących chłopaków do domu. Wiedziałam ze pierwsza rzeczą jaką zrobi Louis będzie przyjście na górę, tak też się stało.
-Patricia moglibyśmy porozmawiać?
-Nie widzisz ze mam gościa?
-Nie, to nie. Prosić się kurwa nie będę.
-Jeżeli stąd wyjdziesz to będzie najlepszą rzeczą jaką możesz zrobić w tym momencie.
-W takim razie pogadamy później.
O 20 wykąpałam Jessie i położyłam spać.
-Kochana, to ja już będę lecieć, pewnie też chcesz się położyć. Jak coś to dzwoń.
-To my też już pójdziemy, Charlotte odprowadzimy Cię.
-W takim razie idę pod prysznic, Noami i Victoria jak usłyszycie kłótnie to przepraszam.
Jak dziewczyny wyszły zabrałam potrzebne rzeczy i weszłam do łazienki, szybki prysznic, mycie głowy i zmycie makijażu. Naszykowana weszłam do spania weszłam do sypialni, w której jak myślałam siedział już Louis.
-Kochanie.. Miałeś wypadek, to moja wina, może gdybym Cię wtedy nie zdenerwowała..
-Nie wiem co się stało, ale na pewno to nie była twoja wina.
-O obudził się pan, panie Tomlinson.
-Dzień dobry, co mi jest?
-Pańska narzeczona to wytrzymała kobieta, skoro przesiedziała tu całą noc i pozwoliła mamie zabrać dziecko. Pana stan nie jest najlepszy , ale też nie najgorszy.
-Ja mam z tobą dziecko? - zwrócił się do mnie.
-To ja was może zostawię, przyjdę za pół godziny - lekarz wyszedł, a ja zostałam z nim sam na sam.
-Louis, co się z tobą dzieje?
-Nie wiem kim jesteś. Nie wiedziałem nawet jak mam na imię.
-Nie żartuj sobie, to nie jest śmieszne. - oczy miałam już pełne łez - dopiero co Cię odzyskałam. Nie dam rady jak stracę Cię drugi raz - wybiegłam z sali i zadzwoniłam do chłopaków. Czekając na nich zostałam zawołana przez pielęgniarkę, że Louis chce mnie zobaczyć. Powoli weszłam do sali i usiadłam na krzesełku obok łóżka.
-Nie odpowiedziałaś mi na pytane, czy to moje dziecko o którym mówił lekarz i czy na prawdę jesteś moją narzeczoną?
-Nie, dziecko nie jest twoje, zostałam zgwałcona, a Ty mnie uratowałeś, potem okazało się, że jestem w ciąży, chciałam się zabić, ale Ty znów mnie uratowałeś. Nie jestem twoją narzeczoną, powiedziałam tak abym mogła być przy tobie.
-To kim dla mnie jesteś?
-Dziewczyną byłam w grudniu, ale dzień przed gwiazdką ode mnie odszedłeś. Potem zaczęli mi grozić i tydzień temu wróciłeś mówiąc, że mnie kochasz.
-To jest pojebane.
-Ja przepraszam, ale muszę wyjść - po moich policzkach spłynęły łzy, gdy wyszłam z sali zobaczyłam całą szóstkę stojącą przed drzwiami.
-Przepraszałam - przepchnęłam się miedzy nimi, ale zostałam pociągnięta za rękę przez Jacksona.
-Pat, co się stało? - zadał mi pytanie Dean, to on przejmuje dowodzenie gangiem gdy Louis nie może.
-On mnie nie pamięta. Nie Pamięta mnie. Zostaw mnie, ja muszę ochłonąć.
Zadzwoniłam do mamy, żeby przywiozła mi małą do szpitala. Gdy w końcu przyjechała powiedziałam jej co się stało, a ona bez słowa mnie do siebie przytuliła, nic nie mówiąc. Wzięłam małą na ręce i ja do siebie przytuliłam. Czułam się jakbym go znów straciła.
-Wracaj do domu, ja też pewnie niedługo pojadę.
-Chcesz jakieś pieniądze? Przecież nie pracujesz, więc chyba są Ci potrzebne.
-Jeśli możesz to zostaw mi trochę, jakieś 10 funtów.
-Nie rozśmieszaj mnie Patricia, masz to i kup sobie coś do jedzenia.
-Kocham Cię.
-Wszystko będzie dobrze skarbie. Wyjdzie z tego, spędzaj z nim jak najwięcej czasu.
-Dziękuję mamo.
Poszłam po kawę i kanapkę, którą dostałam w szpitalnej kawiarni. Usiadłam przed salą gdzie znalazłam też dziewczyny.
-Jest już Patricia? - usłyszałam głos Dean'a - o jesteś. Louis chcę Ci coś ważnego powiedzieć. Chłopaki chodźcie.
Do sali weszłam wraz z Jessie.
-Usiądź, proszę - wykonałam jego prośbę. - Patricia, ja sobie tylko żartowałem.
Spojrzałam na niego zszokowana.
-Nie, no nie wierzę - wyszeptałam.
-Chciałem zobaczyć jak reagujesz.
-Nie odzywaj się! Przegiąłeś. Ja na prawdę myślałam, że straciłeś pamięć.
-Oj nie obrażaj się, to był tylko taki głupi żart.
Wyszłam z sali nic nie mówiąc.
-Kto zawiezie mnie do domu?
-Dziewczyny jedźcie, ale uważajcie na drogę.
*Trzy dni później*
Dzisiaj wypuszczają Louisa do domu, nie odezwałam się do niego przez te trzy dni nawet słowem. To co zrobił według mnie jest poniżej krytyki. Ciesze się ze jest z nim dobrze ale przeciął. Zaprosiłeś dzisiaj do siebie Charl, żeby była ze mną jak przyjedzie ten idiota. Zrobiłam nam po herbacie i siedzieliśmy w pokoju rozmawiając o wszystkim.
-Charlotte, chciałam się zapytać czy zostałabyś chrzestna Jessie?
-Oczywiście ze tak! Nie wyobrażałam sobie innego rozwiązania.
Przyjaciółka przytuliła mnie i pocałowała w policzek,
-No mała, będziesz miała najlepszą chrzestna na świecie - zwróciła się do J.
Gdy już zdążyliśmy wypić jedną herbatę poszłam zrobić kolejna i zaprosić dziewczyny na górę. Mimo chłopaków, którzy powinni niedługo przyjechać postanowiliśmy zrobić sobie babski wieczór z komediach romantycznymi, losami i ciepłym kakaem, ale zanim to nastąpiło uslyszalysmy wchodzących chłopaków do domu. Wiedziałam ze pierwsza rzeczą jaką zrobi Louis będzie przyjście na górę, tak też się stało.
-Patricia moglibyśmy porozmawiać?
-Nie widzisz ze mam gościa?
-Nie, to nie. Prosić się kurwa nie będę.
-Jeżeli stąd wyjdziesz to będzie najlepszą rzeczą jaką możesz zrobić w tym momencie.
-W takim razie pogadamy później.
O 20 wykąpałam Jessie i położyłam spać.
-Kochana, to ja już będę lecieć, pewnie też chcesz się położyć. Jak coś to dzwoń.
-To my też już pójdziemy, Charlotte odprowadzimy Cię.
-W takim razie idę pod prysznic, Noami i Victoria jak usłyszycie kłótnie to przepraszam.
Jak dziewczyny wyszły zabrałam potrzebne rzeczy i weszłam do łazienki, szybki prysznic, mycie głowy i zmycie makijażu. Naszykowana weszłam do spania weszłam do sypialni, w której jak myślałam siedział już Louis.
Masz koleżankę Directioner?
Jeśli chcesz to poleć jej mojego bloga,
żebym mogła pisać dla większej grupy osób
niż tylko paru dziewczyn.♥
Jeśli chcesz to poleć jej mojego bloga,
żebym mogła pisać dla większej grupy osób
niż tylko paru dziewczyn.♥
poniedziałek, 25 listopada 2013
Rozdział dziewiętnasty.
*Patricia POV*
Louis leży w szpitalu - te słowa cały czas siedziały mi w głowie odkąd poinformował nas o tym Tyler. Ubrałam się szybko i naszykowałam Jessie, wiem, że nie powinnam jej tam zabierać, ale to było najlepszym wyjściem. Nie wiedziałam co się stało. Szybko pojechaliśmy do szpitala. Pielęgniarka, nie chciała powiedzieć nam gdzie leży, ale okłamałam ją, mówiąc, że jestem jego narzeczoną i muszę go zobaczyć.
-Sala 21, na pierwszym piętrze.
Zostawiłam małą Noami i pobiegłam tam, gdzie wskazała mi pielęgniarka.
Tom, Jackson i Dean stali przed pomieszczeniem.
-Co się stało? - powiedzialam prawie bezgłośnie.
-To przez tego skurwiela.. Louis... On jest w krytycznym stanie.
Podeszłam do grzwi, ale nie było mi pozwolone je otworzyć. Dean przytrzymał klamkę.
-Wpuść mnie do niego! - wykrzyczałam błagalnym głosem.
-Nie możesz tam wejść. Lekarze nie pozwalają.
-Nie rozumiesz, że mam to w dupie? Zostaw te jebane drzwi i daj mi tam wejść! - byłam bliska płaczu, ae jeszcze się trzymałam. Chłopak tym razem wysłuchał moje polecenie i puścił klamkę. Gdy weszłam do sali pielęgniarki od razu starały się mnie stamtąd pozbyć, ale nie dałam się wyprowadzić. Zobaczyłam Louisa przypiętego do różnych maszyn.
-Proszę stąd wyjść, bo zaraz zawołam lekarza.
-Nigdzie nie zamierzam wychodzić.
Usiadłam przy chłopaku i do pomieszczenia wszedł doktor.
-Kim pani jest i co tu robi?
-Jestem jego narzeczoną!
Złapałam chłopaka za rękę, a w tym czasie urządzenie do którego był przypięty nagle zaczęło piszczeć. spojrzałam się na ekran - brak akcji serca.
-Siostro reanimujemy, wyprowadzić tą panią!
-Louis prozę nie! Nie możesz teraz odejść! - szarpałam się i krzyczałam, ale to i tak nic mi nie bo zaraz znalazłam się za drzwiami, po moich policzkach zaczęły spływać łzy, nie docierało do mnie nic co mówili znajomi. Noami mnie przytuliła dodając trochę otuchy.
-On nie może umrzeć - wyszeptałam, a dziewczyna się ode mnie odsunęła.
-Patricia, co tam się stało?
Nie odpowiedziałam jej, ale zaraz z sali wyszedł lekarz. - Stan Louisa Tomlinsona jest już stabilny, ale jak na razie może tylko Pani wejść. - wskazał palcem na mnie, wyminęłam koleżankę i usiadłam koło łóżka Tommiego. Palcem jeździłam w górę i w dół po jego dłoni, nie płakałam już ale na prawdę się o niego bałam.
Z tego co mogłam zauważyć miał gips na nodze, ręce i strasznie poobijaną twarz. Mam nadzieje, że szybko z tego wyjdzie, bo nie wygląda za dobrze.
-Chce pani może czegoś do picia? - zapytała się pielęgniarka, która była cały czas w sali.
-Nie, dziękuję. Może mi pani powiedzieć co mu jest?
-Trafił do nas w bardzo złym stanie, jego koledzy bardzo dobrze zrobili, że zadzwonili po karetkę, bo w drodze do szpitala był pierwszy raz reanimowany. Jego stan nie zapowiada się dobrze. Ale zrobimy wszystko co w naszej mocy, żeby wyzdrowiał.
-A będę mogła przy nim zostać?
-Radziłabym wrócić do domu, bo nie posiadamy żadnych miejsc dla takich osób jak pani.
-Dam sobie radę nawet na krześle, byle by być przy nim.
Do drzwi ktoś zapukał, nie ktoś tylko Noami, gdy je otworzyła usłyszałam płacz J. juz wiedziałam o co chodzi więc poderwałam się z miejsca i poszłam do niej. Pora na jedzenie, więc płacze.
-Patricia, wracajmy do domu. Przecież nie możesz tutaj zostać całą noc.
-Właśnie, że zamierzam. Jakoś sobie poradzę z małą.
-A może zadzwoń do matki? - Dean podsunął mi dobry pomysł.
Odeszłam od grupy znajomych i wykręciłam numer. Po pierwszym sygnale już odebrała.
-Cześć córeczko, stało się coś?
-Nie mamuś, gdzie jesteście?
-U babci. Wszystko z wami w porządku?
-Ze mną i z małą tak.. - zawiesiłam się na chwilę, co moja mama wykorzystała.
-A z Louisem?
-Jesteśmy w szpitalu. Miał wypadek i jego stan nie jest za dobry.
-Oj kochanie, tak mi przykro. Przyjechać po Jessie?
-Nie, jakoś dam sobie radę, zostańcie u babci.
-Nie będziesz z małą zostawała na całą noc w szpitalu. Zaraz zabieram tatę i jedziemy do Ciebie.
-Tylko uważajcie na drodze, proszę.
Przytuliłam do siebie małą i pocałowałam ją w czółko, postanowiłam, że pierwszy raz uśpię ją nosząc ja na rękach, zawsze zasypiała albo w wózku, albo bezpośrednio w łóżeczku. Nie chciałam jej rozpieszczać, bo od tego jest babcia.
Wróciłam z nią do sali, w której leżał Louis. Urządzenia pikały, wszystko było dobrze. Po niecałej godzinie przyjechała mama, przytuliła mnie do siebie i wzięła Jessie, mówiąc, że ja chce to mogę dzwonić w każdym momencie, bo będą w domu.
Cały czas czuwałam przy jego łóżku i trzymałam za rękę. Gdy nad ranem byłam już wykończona położyłam głowę przy jego dłoni i zasnęłam, cały czas czuwając.
Poczułam lekkie uściski dłoni, co mnie obudziło. Louis patrzył się na mnie zdezorientowany.
-Oh, Louis obudziłeś się. Przytuliłam jego dłoń do swojego policzka, ale słowa, które po tym usłyszałam, spowodowały, że zmiękły mi nogi.
Louis leży w szpitalu - te słowa cały czas siedziały mi w głowie odkąd poinformował nas o tym Tyler. Ubrałam się szybko i naszykowałam Jessie, wiem, że nie powinnam jej tam zabierać, ale to było najlepszym wyjściem. Nie wiedziałam co się stało. Szybko pojechaliśmy do szpitala. Pielęgniarka, nie chciała powiedzieć nam gdzie leży, ale okłamałam ją, mówiąc, że jestem jego narzeczoną i muszę go zobaczyć.
-Sala 21, na pierwszym piętrze.
Zostawiłam małą Noami i pobiegłam tam, gdzie wskazała mi pielęgniarka.
Tom, Jackson i Dean stali przed pomieszczeniem.
-Co się stało? - powiedzialam prawie bezgłośnie.
-To przez tego skurwiela.. Louis... On jest w krytycznym stanie.
Podeszłam do grzwi, ale nie było mi pozwolone je otworzyć. Dean przytrzymał klamkę.
-Wpuść mnie do niego! - wykrzyczałam błagalnym głosem.
-Nie możesz tam wejść. Lekarze nie pozwalają.
-Nie rozumiesz, że mam to w dupie? Zostaw te jebane drzwi i daj mi tam wejść! - byłam bliska płaczu, ae jeszcze się trzymałam. Chłopak tym razem wysłuchał moje polecenie i puścił klamkę. Gdy weszłam do sali pielęgniarki od razu starały się mnie stamtąd pozbyć, ale nie dałam się wyprowadzić. Zobaczyłam Louisa przypiętego do różnych maszyn.
-Proszę stąd wyjść, bo zaraz zawołam lekarza.
-Nigdzie nie zamierzam wychodzić.
Usiadłam przy chłopaku i do pomieszczenia wszedł doktor.
-Kim pani jest i co tu robi?
-Jestem jego narzeczoną!
Złapałam chłopaka za rękę, a w tym czasie urządzenie do którego był przypięty nagle zaczęło piszczeć. spojrzałam się na ekran - brak akcji serca.
-Siostro reanimujemy, wyprowadzić tą panią!
-Louis prozę nie! Nie możesz teraz odejść! - szarpałam się i krzyczałam, ale to i tak nic mi nie bo zaraz znalazłam się za drzwiami, po moich policzkach zaczęły spływać łzy, nie docierało do mnie nic co mówili znajomi. Noami mnie przytuliła dodając trochę otuchy.
-On nie może umrzeć - wyszeptałam, a dziewczyna się ode mnie odsunęła.
-Patricia, co tam się stało?
Nie odpowiedziałam jej, ale zaraz z sali wyszedł lekarz. - Stan Louisa Tomlinsona jest już stabilny, ale jak na razie może tylko Pani wejść. - wskazał palcem na mnie, wyminęłam koleżankę i usiadłam koło łóżka Tommiego. Palcem jeździłam w górę i w dół po jego dłoni, nie płakałam już ale na prawdę się o niego bałam.
Z tego co mogłam zauważyć miał gips na nodze, ręce i strasznie poobijaną twarz. Mam nadzieje, że szybko z tego wyjdzie, bo nie wygląda za dobrze.
-Chce pani może czegoś do picia? - zapytała się pielęgniarka, która była cały czas w sali.
-Nie, dziękuję. Może mi pani powiedzieć co mu jest?
-Trafił do nas w bardzo złym stanie, jego koledzy bardzo dobrze zrobili, że zadzwonili po karetkę, bo w drodze do szpitala był pierwszy raz reanimowany. Jego stan nie zapowiada się dobrze. Ale zrobimy wszystko co w naszej mocy, żeby wyzdrowiał.
-A będę mogła przy nim zostać?
-Radziłabym wrócić do domu, bo nie posiadamy żadnych miejsc dla takich osób jak pani.
-Dam sobie radę nawet na krześle, byle by być przy nim.
Do drzwi ktoś zapukał, nie ktoś tylko Noami, gdy je otworzyła usłyszałam płacz J. juz wiedziałam o co chodzi więc poderwałam się z miejsca i poszłam do niej. Pora na jedzenie, więc płacze.
-Patricia, wracajmy do domu. Przecież nie możesz tutaj zostać całą noc.
-Właśnie, że zamierzam. Jakoś sobie poradzę z małą.
-A może zadzwoń do matki? - Dean podsunął mi dobry pomysł.
Odeszłam od grupy znajomych i wykręciłam numer. Po pierwszym sygnale już odebrała.
-Cześć córeczko, stało się coś?
-Nie mamuś, gdzie jesteście?
-U babci. Wszystko z wami w porządku?
-Ze mną i z małą tak.. - zawiesiłam się na chwilę, co moja mama wykorzystała.
-A z Louisem?
-Jesteśmy w szpitalu. Miał wypadek i jego stan nie jest za dobry.
-Oj kochanie, tak mi przykro. Przyjechać po Jessie?
-Nie, jakoś dam sobie radę, zostańcie u babci.
-Nie będziesz z małą zostawała na całą noc w szpitalu. Zaraz zabieram tatę i jedziemy do Ciebie.
-Tylko uważajcie na drodze, proszę.
Przytuliłam do siebie małą i pocałowałam ją w czółko, postanowiłam, że pierwszy raz uśpię ją nosząc ja na rękach, zawsze zasypiała albo w wózku, albo bezpośrednio w łóżeczku. Nie chciałam jej rozpieszczać, bo od tego jest babcia.
Wróciłam z nią do sali, w której leżał Louis. Urządzenia pikały, wszystko było dobrze. Po niecałej godzinie przyjechała mama, przytuliła mnie do siebie i wzięła Jessie, mówiąc, że ja chce to mogę dzwonić w każdym momencie, bo będą w domu.
Cały czas czuwałam przy jego łóżku i trzymałam za rękę. Gdy nad ranem byłam już wykończona położyłam głowę przy jego dłoni i zasnęłam, cały czas czuwając.
Poczułam lekkie uściski dłoni, co mnie obudziło. Louis patrzył się na mnie zdezorientowany.
-Oh, Louis obudziłeś się. Przytuliłam jego dłoń do swojego policzka, ale słowa, które po tym usłyszałam, spowodowały, że zmiękły mi nogi.
niedziela, 24 listopada 2013
Rozdział osiemnasty.
*Louis POV*
Powiem szczerze, że bałem się spotkać ze Stanley'em. Jak wtedy zostawiłem ją, byłem rozmawiać z szatynem, na temat jego kolegów. Mieliśmy układ, że to co należy do nas nie może zostać ruszone przez drugich, ale co prawda Patricia wtedy nie była jeszcze moja, nadal nie jest, ale Stanley nic o tym nie wie. Wsiadłem do auta z chłopakami i pojechaliśmy na miejsce spotkania, stara pusta fabryka. Byłem pewien, że on zabierze ze sobą kumpli, dlatego też Dean, Tom i Jackson pojechali ze mną, a Tyler pilnował dziewczyn w domu. Przyjechaliśmy przed czasem, żeby się nie spóźnić. Też już na mnie czekał, tak jak myślałem nie był sam, Robin, Nathan i Max stali za nim w pozycji bojowej, a ja moich chłopaków zostawiłem w aucie.
-Witam Pana Tomlinsona, myślałem, że się nie pojawisz, skoro próbowałeś zadbać o bezpieczeństwo swojej maskotki.
-myliłeś się. Po co chciałeś się ze mną spotkać? - nie chciałem pokazywać, że jestem wściekły wiec spokojnie zadałem mu pytanie.
-Milion i twoja niunia jest bezpieczna, masz 3 dni na zdobycie pieniędzy, inaczej mamusia twojej Patrici będzie w niebezpieczeństwie, bo do dziewczyn łatwego dostępu nie będę miał, skoro mają pięciu ochroniarzy.
-Powiedz mi dlaczego się od niej nie odczepicie?
-bo przerwałeś moim kolegom zabawę.
-nie pomyślałbym nigdy, że masz tak nie wychowanych znajomych. W mojej dzielnicy została zaatakowana, przekroczyłeś linie umowy.
-Ona przestała istnieć, z dniem kiedy pobiłeś mojego brata.
-ale historia z Matt'em to zupełnie inna historia, nawet nie będę wspominał kto zaczął. Pieniędzy nie dostaniesz, ale możemy się ścigać.
-Wygrywam dajesz mi pieniądze, przegrywam, zostawiam was w spokoju. Tylko gdzie i kiedy?
-Po co przekładać spotkanie, skoro już tutaj obaj jesteśmy, niech przyprowadzą nam auta i jedziemy.
-Szybki jesteś. Tak samo dziecko, pierwszy strzał i już tatuś?
-Od mojego życia się odpierdol - zwróciłem się do chłopaka - a Ty Dean jedź z Tom'em po auto, wiesz które, nie mów nic dziewczynom.
Rozmawiałem z Jackson'em o najlepszym sposobie pokonania przeciwnika bez żadnych oszustw. Pierwsi przyjechali autem Stanley'a, Ford Mustang Mach III, miałem kiedyś identyczny model, jego maksymalna prędkość bez podkręceń wynosi 293 km/h, ale ja dziś postawiłem na najlepsze auto z garażu Corvette C6 ZR1 - wraz z chłopakami dopieściliśmy ją tak, że setkę osiągała w dwie sekundy a jej maksymalna prędkość wynosiła 380km/h. Gdy tylko zobaczyłem czerwone cudo w moich oczach zaświeciły się małe cegiełki.
-Widzimy się na górze śmierci - powiedziałem i wsiadłem do chevroleta aby móc dojechać na miejsce. Dlaczego ona tak się nazywa? Dużo ludzi zmarło na niej przez wyścigi samochodowe. Jest tutaj bardzo dużo ostrych zakrętów.
Deana, sprawdzał, czy wszystko jest w porządku pod maską.
- Ten frajer przekona się, kto tu rządzi.
Przybiliśmy sobie piątki, i zamykając klapę maski, odsunął się do reszty chłopaków. Corvetta zawierała nitro, tak jak wszystkie bryki przeznaczone do wyścigów. Dodatkowym plusem tego cudeńka była jego karoseria, która dawała mu ostrego wyglądu.
- Dobrze wiesz, że to wygrasz. - Machnął ręką, wciąż w znakomitym humorze Jackson. - Musisz mi dać się nim przejechać.
Powoli podjechałem do linii startu. Obok mnie już stał Stanley z tym jego przeciętnym autkiem. Oboje zaczęliśmy gazować, gdy Nathan stanął między nami.
Gotowi...
Do startu...
Start!
Dodałem gazu, szybko ściągając nogę ze sprzęgła, i manewrując skrzynią biegów, powtarzałem tą czynność, aż do momentu wrzucenia szóstego biegu. Stanley mając auto z mniejszym przyspieszeniem, jechał zaraz za mną, gdy tylko moje auto osiągnęło pełne przyspieszenie wtedy pokazało, na co je stać. Zaczęły się zakręty, czyli coś, co jest najlepszą częścią wyścigu.
Wchodząc w pierwszy z nich, puściłem na krótko pedał gazu, co spowodowało poślizg. Operując gazem, skupiałem się na właściwym kontrolowaniu kierownicy. Nie mogę oszukiwać, ale z tym zakrętem Stanley poradził sobie dużo lepiej. Jednak to mnie nie zdekoncentrowało. Byłem we własnym świecie i tylko to się liczyło.
Wiedziałem, że mnie dogania, ale wtedy zobaczyłem kolejny, tym razem ostry skręt. Przygotowałem się, i w momencie, gdy do niego dojechałem, krótko i energicznie naciskałem stopą pedał hamulca. Trzymając dłońmi kierownicę, wyrównałem ślizg tylnych opon. Zakołysało mną trochę, ale tym razem dałem radę tak samo jak chłopak. Zaczął dzwonić mój telefon. Odebrałem włączając głośnomówiący.
-Louis, uważaj, z tego co mówili z CB w waszą stronę kierują się gliny.
-Dobra damy radę.
Tak jak mówił przyjaciel tak też się stało, po niecałych 5 minutach obok przejechał radiowóz policyjny który zaraz za nami zaczął pościg. Już była ostatnia prosta, meta i wygrałem. Stanąłem autem w poprzek, co wykorzystał Stanley uderzając we mnie, auto zaczęło się obracać a ja odpływałem.
*POV Dean*
Gdy zobaczyłem, co się stało, od razu stanąłem w miejscu i podbiegłem do przyjaciela. Auto było rozwalone, a Louis leżał odrzucony od niego z 10 metrów. Sprawdziłem tętno, wyczuwalne, więc złapałem za telefon i zadzwoniłem po karetkę. Chłopaki zajęli się gaszeniem palącego się silnika, a ja byłem przy przyjacielu. Ten skurwiel nam za to kiedyś zapłaci. Nie odpuszczę mu tego. Karetka przyjechała, a ja zadzwoniłem do Tylera, aby zabrał dziewczyny do szpitala. Patricia musiała przy nim być..
Powiem szczerze, że bałem się spotkać ze Stanley'em. Jak wtedy zostawiłem ją, byłem rozmawiać z szatynem, na temat jego kolegów. Mieliśmy układ, że to co należy do nas nie może zostać ruszone przez drugich, ale co prawda Patricia wtedy nie była jeszcze moja, nadal nie jest, ale Stanley nic o tym nie wie. Wsiadłem do auta z chłopakami i pojechaliśmy na miejsce spotkania, stara pusta fabryka. Byłem pewien, że on zabierze ze sobą kumpli, dlatego też Dean, Tom i Jackson pojechali ze mną, a Tyler pilnował dziewczyn w domu. Przyjechaliśmy przed czasem, żeby się nie spóźnić. Też już na mnie czekał, tak jak myślałem nie był sam, Robin, Nathan i Max stali za nim w pozycji bojowej, a ja moich chłopaków zostawiłem w aucie.
-Witam Pana Tomlinsona, myślałem, że się nie pojawisz, skoro próbowałeś zadbać o bezpieczeństwo swojej maskotki.
-myliłeś się. Po co chciałeś się ze mną spotkać? - nie chciałem pokazywać, że jestem wściekły wiec spokojnie zadałem mu pytanie.
-Milion i twoja niunia jest bezpieczna, masz 3 dni na zdobycie pieniędzy, inaczej mamusia twojej Patrici będzie w niebezpieczeństwie, bo do dziewczyn łatwego dostępu nie będę miał, skoro mają pięciu ochroniarzy.
-Powiedz mi dlaczego się od niej nie odczepicie?
-bo przerwałeś moim kolegom zabawę.
-nie pomyślałbym nigdy, że masz tak nie wychowanych znajomych. W mojej dzielnicy została zaatakowana, przekroczyłeś linie umowy.
-Ona przestała istnieć, z dniem kiedy pobiłeś mojego brata.
-ale historia z Matt'em to zupełnie inna historia, nawet nie będę wspominał kto zaczął. Pieniędzy nie dostaniesz, ale możemy się ścigać.
-Wygrywam dajesz mi pieniądze, przegrywam, zostawiam was w spokoju. Tylko gdzie i kiedy?
-Po co przekładać spotkanie, skoro już tutaj obaj jesteśmy, niech przyprowadzą nam auta i jedziemy.
-Szybki jesteś. Tak samo dziecko, pierwszy strzał i już tatuś?
-Od mojego życia się odpierdol - zwróciłem się do chłopaka - a Ty Dean jedź z Tom'em po auto, wiesz które, nie mów nic dziewczynom.
Rozmawiałem z Jackson'em o najlepszym sposobie pokonania przeciwnika bez żadnych oszustw. Pierwsi przyjechali autem Stanley'a, Ford Mustang Mach III, miałem kiedyś identyczny model, jego maksymalna prędkość bez podkręceń wynosi 293 km/h, ale ja dziś postawiłem na najlepsze auto z garażu Corvette C6 ZR1 - wraz z chłopakami dopieściliśmy ją tak, że setkę osiągała w dwie sekundy a jej maksymalna prędkość wynosiła 380km/h. Gdy tylko zobaczyłem czerwone cudo w moich oczach zaświeciły się małe cegiełki.
-Widzimy się na górze śmierci - powiedziałem i wsiadłem do chevroleta aby móc dojechać na miejsce. Dlaczego ona tak się nazywa? Dużo ludzi zmarło na niej przez wyścigi samochodowe. Jest tutaj bardzo dużo ostrych zakrętów.
Deana, sprawdzał, czy wszystko jest w porządku pod maską.
- Ten frajer przekona się, kto tu rządzi.
Przybiliśmy sobie piątki, i zamykając klapę maski, odsunął się do reszty chłopaków. Corvetta zawierała nitro, tak jak wszystkie bryki przeznaczone do wyścigów. Dodatkowym plusem tego cudeńka była jego karoseria, która dawała mu ostrego wyglądu.
- Dobrze wiesz, że to wygrasz. - Machnął ręką, wciąż w znakomitym humorze Jackson. - Musisz mi dać się nim przejechać.
Powoli podjechałem do linii startu. Obok mnie już stał Stanley z tym jego przeciętnym autkiem. Oboje zaczęliśmy gazować, gdy Nathan stanął między nami.
Gotowi...
Do startu...
Start!
Dodałem gazu, szybko ściągając nogę ze sprzęgła, i manewrując skrzynią biegów, powtarzałem tą czynność, aż do momentu wrzucenia szóstego biegu. Stanley mając auto z mniejszym przyspieszeniem, jechał zaraz za mną, gdy tylko moje auto osiągnęło pełne przyspieszenie wtedy pokazało, na co je stać. Zaczęły się zakręty, czyli coś, co jest najlepszą częścią wyścigu.
Wchodząc w pierwszy z nich, puściłem na krótko pedał gazu, co spowodowało poślizg. Operując gazem, skupiałem się na właściwym kontrolowaniu kierownicy. Nie mogę oszukiwać, ale z tym zakrętem Stanley poradził sobie dużo lepiej. Jednak to mnie nie zdekoncentrowało. Byłem we własnym świecie i tylko to się liczyło.
Wiedziałem, że mnie dogania, ale wtedy zobaczyłem kolejny, tym razem ostry skręt. Przygotowałem się, i w momencie, gdy do niego dojechałem, krótko i energicznie naciskałem stopą pedał hamulca. Trzymając dłońmi kierownicę, wyrównałem ślizg tylnych opon. Zakołysało mną trochę, ale tym razem dałem radę tak samo jak chłopak. Zaczął dzwonić mój telefon. Odebrałem włączając głośnomówiący.
-Louis, uważaj, z tego co mówili z CB w waszą stronę kierują się gliny.
-Dobra damy radę.
Tak jak mówił przyjaciel tak też się stało, po niecałych 5 minutach obok przejechał radiowóz policyjny który zaraz za nami zaczął pościg. Już była ostatnia prosta, meta i wygrałem. Stanąłem autem w poprzek, co wykorzystał Stanley uderzając we mnie, auto zaczęło się obracać a ja odpływałem.
*POV Dean*
Gdy zobaczyłem, co się stało, od razu stanąłem w miejscu i podbiegłem do przyjaciela. Auto było rozwalone, a Louis leżał odrzucony od niego z 10 metrów. Sprawdziłem tętno, wyczuwalne, więc złapałem za telefon i zadzwoniłem po karetkę. Chłopaki zajęli się gaszeniem palącego się silnika, a ja byłem przy przyjacielu. Ten skurwiel nam za to kiedyś zapłaci. Nie odpuszczę mu tego. Karetka przyjechała, a ja zadzwoniłem do Tylera, aby zabrał dziewczyny do szpitala. Patricia musiała przy nim być..
sobota, 23 listopada 2013
Rozdział siedemnasty.
Każdy, nawet mój najmniejszy ruch był pilnowany przez Louis'a, nawet to jak ją podnoszę.
Gdy tylko ją na karmiłam, od razu umieściłam ją w wózku aby móc ją uśpić. Natłok wszystkiego zaczyna mnie niszczyć. Spojrzałam na zegarek, było już po 17, Nie zamierzałam wychodzić z pokoju, ale denerwowała mnie obecność Louis'a który dalej stał i patrzył co robię. Położyłam się więc na łóżku i zwinęłam w kłębek. Spojrzałam na stłuczoną lampkę, która leżała zaraz koło mnie. Wiem, że powinnam to posprzątać.
Gdy w końcu udało mi się nabrać siły podniosłam się i zaczęłam w pierwszej kolejności zbierać ubrania, chowając je do szafy, potem zabawki. Przykucnęłam przy lampce i prz moim szczęściu zacięłam się potłuczonym kloszem. Zaraz obok znalazł się Louis, który siłą odciągnął mnie i rzucił na podłogę. Poczułam się jak bym była jakąś rzeczą, nic nie wartą. Obmyłam sobie lekko rozcięty palec wodą i w lusterku napotkałam wściekły wzrok Louisa, momentalnie opuściłam wzrok. Jego ciepłe ręce pomogły mi odwrócić się przodem do niego. Przytulił mnie do siebie i głaskał po plecach.
-Przepraszam. Poniosło mnie trochę.
Starałam wyrwać mu się, bo nie pozwolę aby ktoś mnie tak traktował i bił, może to nie było aż tak mocno, a nawet w celu ogarnięcia mojego napadu, ale nie pozwolę. Poszłam do pokoju i rzuciłam się na łóżko.
-Patricia, porozmawiasz ze mną?
-Nie mamy o czym - wyszeptałam - najlepiej by było jakbyś wyszedł.
-nie nie wyjdę stąd póki ze mną nie porozmawiasz.
Nie mam zamiaru dalej z nim dyskutować, wzięłam swój telefon i słuchawki aby móc posłuchać muzyki, ale on wyrwał mi go.
-Za dwie godziny idę spotkać się ze Stanleyem, nie interesuje Cię to?
-Nie za bardzo - rzuciłam obojętnie.
-to wiedz, tyle, że to chodzi o Ciebie, idę z nim wyrównać rachunki o to co zrobili Ci członkowie jego gangu. Pamiętasz jak nie odzywałem się do Ciebie przez te jebane dwa tygodnie? Chciałem aby oni dostali to na co sobie zasłużyli.
Wielka kula utknęła mi w gardle, nie wiedziałam co mam powiedzieć.
-to co robię, jest wyłącznie o twoje i J. bezpieczeństwo.
Tym gadaniem wcale mi nie pomagał. Teraz o ja czułam sie za wszystko winna, za to, że na niego i jego znajomych zesłałam niebezpieczeństwo.
-dobra widzę, że i tak masz to w dupie. Wiec do zobaczenia, może. - zaczął kierować się w stronę drzwi, nie wiedziałam co mam zrobić i powiedzieć.
-Louis, czekaj - wyszeptałam, a on stanął w miejscu odwracając się w moją stronę. Podniosłam się z łóżka i do niego podeszłam, czekając na jakiś ruch z jego strony, objął mnie i przytulił do swojego torsu.
-przepraszam królewno.
-to ja powinnam Cię przeprosić.
-nic więcej nie mów, tylko mnie pocałuj - wpiłam się w jego usta z zachłannością.
-Proszę, uważaj na siebie. Nie chce Cię stracić
Zaburczało mi w brzuchu na co Louis się zaśmiał/
-idź coś zjeść lepiej.
-o której jedziesz?
-Koło 18.30, chcemy być wcześniej.
-mogę wyjść w takim razie z dziewczynami na spacer?
-nie, bo boje się o Ciebie, nie wiesz na co ich stać. Jutro, jak wrócę to pójdziemy gdzieś.
-no dobrze.
-chodź zrobię Ci coś do jedzenia. Możemy małą samą zostawić?
-tak, nie obudzi się za szybko.
Przemknęliśmy się po cichu do kuchni, usiadłam na blacie i patrzyłam jak Tommo robi dla mnie naleśniki z czekoladą.
-proszę, zjedz to ładnie, a dostaniesz nagrodę
-poczułam się jak małe dziecko które nie słucha się rodziców.. - udałam obrażoną, a Louis pocałował mnie w policzek.
-Muszę już iść. Pamiętaj, nie wychodź poza teren domu.
Gdy tylko ją na karmiłam, od razu umieściłam ją w wózku aby móc ją uśpić. Natłok wszystkiego zaczyna mnie niszczyć. Spojrzałam na zegarek, było już po 17, Nie zamierzałam wychodzić z pokoju, ale denerwowała mnie obecność Louis'a który dalej stał i patrzył co robię. Położyłam się więc na łóżku i zwinęłam w kłębek. Spojrzałam na stłuczoną lampkę, która leżała zaraz koło mnie. Wiem, że powinnam to posprzątać.
Gdy w końcu udało mi się nabrać siły podniosłam się i zaczęłam w pierwszej kolejności zbierać ubrania, chowając je do szafy, potem zabawki. Przykucnęłam przy lampce i prz moim szczęściu zacięłam się potłuczonym kloszem. Zaraz obok znalazł się Louis, który siłą odciągnął mnie i rzucił na podłogę. Poczułam się jak bym była jakąś rzeczą, nic nie wartą. Obmyłam sobie lekko rozcięty palec wodą i w lusterku napotkałam wściekły wzrok Louisa, momentalnie opuściłam wzrok. Jego ciepłe ręce pomogły mi odwrócić się przodem do niego. Przytulił mnie do siebie i głaskał po plecach.
-Przepraszam. Poniosło mnie trochę.
Starałam wyrwać mu się, bo nie pozwolę aby ktoś mnie tak traktował i bił, może to nie było aż tak mocno, a nawet w celu ogarnięcia mojego napadu, ale nie pozwolę. Poszłam do pokoju i rzuciłam się na łóżko.
-Patricia, porozmawiasz ze mną?
-Nie mamy o czym - wyszeptałam - najlepiej by było jakbyś wyszedł.
-nie nie wyjdę stąd póki ze mną nie porozmawiasz.
Nie mam zamiaru dalej z nim dyskutować, wzięłam swój telefon i słuchawki aby móc posłuchać muzyki, ale on wyrwał mi go.
-Za dwie godziny idę spotkać się ze Stanleyem, nie interesuje Cię to?
-Nie za bardzo - rzuciłam obojętnie.
-to wiedz, tyle, że to chodzi o Ciebie, idę z nim wyrównać rachunki o to co zrobili Ci członkowie jego gangu. Pamiętasz jak nie odzywałem się do Ciebie przez te jebane dwa tygodnie? Chciałem aby oni dostali to na co sobie zasłużyli.
Wielka kula utknęła mi w gardle, nie wiedziałam co mam powiedzieć.
-to co robię, jest wyłącznie o twoje i J. bezpieczeństwo.
Tym gadaniem wcale mi nie pomagał. Teraz o ja czułam sie za wszystko winna, za to, że na niego i jego znajomych zesłałam niebezpieczeństwo.
-dobra widzę, że i tak masz to w dupie. Wiec do zobaczenia, może. - zaczął kierować się w stronę drzwi, nie wiedziałam co mam zrobić i powiedzieć.
-Louis, czekaj - wyszeptałam, a on stanął w miejscu odwracając się w moją stronę. Podniosłam się z łóżka i do niego podeszłam, czekając na jakiś ruch z jego strony, objął mnie i przytulił do swojego torsu.
-przepraszam królewno.
-to ja powinnam Cię przeprosić.
-nic więcej nie mów, tylko mnie pocałuj - wpiłam się w jego usta z zachłannością.
-Proszę, uważaj na siebie. Nie chce Cię stracić
Zaburczało mi w brzuchu na co Louis się zaśmiał/
-idź coś zjeść lepiej.
-o której jedziesz?
-Koło 18.30, chcemy być wcześniej.
-mogę wyjść w takim razie z dziewczynami na spacer?
-nie, bo boje się o Ciebie, nie wiesz na co ich stać. Jutro, jak wrócę to pójdziemy gdzieś.
-no dobrze.
-chodź zrobię Ci coś do jedzenia. Możemy małą samą zostawić?
-tak, nie obudzi się za szybko.
Przemknęliśmy się po cichu do kuchni, usiadłam na blacie i patrzyłam jak Tommo robi dla mnie naleśniki z czekoladą.
-proszę, zjedz to ładnie, a dostaniesz nagrodę
-poczułam się jak małe dziecko które nie słucha się rodziców.. - udałam obrażoną, a Louis pocałował mnie w policzek.
-Muszę już iść. Pamiętaj, nie wychodź poza teren domu.
czwartek, 21 listopada 2013
Rozdział szesnasty.
Noc
minęła spokojnie. No dobra nie, Jessica budziła się jak zwykle, co dwie
godziny z płaczem, Louis też marudził, że mam ją uciszyć, a najbardziej
denerwowało go palenie światła, gdy musiałam przewinąć córeczkę.
Rano, gdy włożyłam małą do wózka, Louis jeszcze spał, więc położyłam się obok i przytuliłam do niego. Brakowało mi jego ciała, zapachu i nawet tego, że czasami był taki oschły. Chłopak leżał na plecach a moja głowa na jego torsie. Poczułam delikatne pocałunki na czubku, od razu podniosłam wzrok, a chłopak wpił się w moje usta.
-tęskniłem za tym. Przepraszam, że Cię opuściłem.
-wytłumaczysz mi co tutaj się dzieje?
-Stanley, to jest chłopak, który jest naszym wrogiem. Mówiłem Ci, ale dla twojego dobra pójdę się z nim spotkać.
-Nie zostawiaj mnie tutaj samej.
-Wrócę, przynajmniej spróbuję.
Rozłożyłam się jeszcze wygodniej na łóżku i słuchałam śpiewu ptaków, który wkradał się przez otwarte okno. Co jakiś czas patrzyłam na moją małą królewnę, która wesoło gaworzyła. O ile można to tak nazwać. Teraz mam przy sobie ukochaną córeczkę i miłość mojego życia.
-Weź ją do nas na łóżko.
-To sam wstań po nią, mi się nie chce, jestem śpiąca.
-Ale ja nie potrafię.
-Podłóż dłoń pod główkę, a drugą pod pupę i ostrożnie wyciągnij ją z wózka.
Patrzenie na bezradnego Louisa było bardzo słodkie, z chęcią mu się przyglądałam. Chłopak podał mi małą, po czym zaraz sam położył się na łóżku. Umieściłam małą po swojej lewej stronie.
Gdy leżeliśmy ze sobą jak prawdziwa rodzina do pokoju zapukał Jackson.
-oooo jak tu słodko, ale teraz Lou ruszaj dupę, mamy niezapowiedzianego gościa.
Po minie chłopaka było widać, że to nie wróży nic dobrego. Louis wstał i szybko się ubrał. Zaraz jak wyszedł zrobiłam to samo i zeszłam na dół. W salonie siedziała Noami i Vanessa, a żadnego z chłopaków nie było.
-Gdzie jest Louis?
-Z chłopakami na dworze.
-Kto przyszedł?
-prawa ręka Stanleya.
-Przytrzymajcie Jessie idę do nich.
-Patricia, nie możesz. On nie może wiedzieć, że tutaj jesteś.
-Mam to w dupie.
Ominęłam stojącą w przejściu Vanessę i wyszłam na dwór. Gdy otworzyłam drzwi i zobaczyłam stojącą osobę z gangiem Tomlinsona moje nogi zmiękły. Chłopaki odwrócili sie w moim kierunku, a w oczach Louisa widziałam złość.
-Wypierdalaj stąd, zajmij się czymś w domu!
Nie odpowiedziałam mu tylko swoją uwagę skupiłam na brunecie, jego twarz rozpoznałam od razu, to on mnie zgwałcił. Dean wyciągnął telefon i do kogoś zadzwonił. Zaraz za mną znalazła się Noami, która siłą wciągnęła mnie do środka. Gdy tylko znalazłam się tam, pobiegłam na górę i porozrzucałam wszystkie rzeczy które były w tym pokoju.
Gdy cała złość mi przeszła uklęknęłam i po prostu zaczęłam płakać, wspomnienie wróciło i teraz zauważyłam małe podobieństwo Jessicy do jej ojca. Nie chcę aby ona miała cokolwiek wspólnego z tym człowiekiem, wtedy to byłaby najgorsza rzecz jaka mogłaby mi się przytrafić.
-Patricia, mała płacze.
-Nakarm ją, ja nie mam siły. Nie chce teraz nikogo widzieć - mówiłam przez płacz - Noami wyjdź stąd i nie przychodź tutaj z małą. Proszę.
Gdy dziewczyna wyszła zwinęłam się w kłębek i siedziałam na podłodze płacząc. Dlaczego akurat mi to musiało się przytrafić?
-Gdzie ona jest? - usłyszałam wkurwiony głos Louisa, który było słychać aż z dołu. Dziewczyny musiały mu najwidoczniej powiedzieć, bo po chwili drzwi do pokoju otworzyły się z impetem.
-Co ty sobie kurwa wyobrażasz? Po jakiego chuja wyszłaś na dwór? - nie odpowiedziałam mu, na co zostałam siłą podniesiona do góry za ramiona, w które boleśnie wbijały się jego palce - odpowiedz mi kurwa, co to miało znaczyć? Dziewczyny nie powiedziały Ci, że masz nie wychodzić? - znów milczałam, na co chłopak potrząsnął mną - Pozwalasz aby twoje dziecko płakało na dole, dziewczyny sobie z nią rady nie dają a ty co? Rozpierdoliłaś wszystko w pokoju i masz jakąś jebaną chimerę.
Nie patrzyłam na niego, miałam zamknięte oczy a po moich policzkach płynęły słone łzy. Teraz one spowodowane były nagłym atakiem Louisa. Nagle poczułam piekący ból na prawej stronie twarzy, przez co moim ustom wyrwał się jęk bólu.
Spojrzałam na chłopaka, który spoliczkował mnie, miałam ochotę wyrwać mu się, ale każda próba bolała coraz bardziej, przez zaciskające się palce na moich ramionach.
-Teraz grzecznie pójdziesz po J, uspokoisz ją i nakarmisz. Nawet nie waż się wyładowywać na niej bo skończę z tobą.
-Myślisz, że byłabym w stanie zrobić coś jej? - załkałam - Prędzej siebie zabije niż ją chociażby uderzę.
Wyminęłam chłopaka i zeszłam po córeczkę.
Rano, gdy włożyłam małą do wózka, Louis jeszcze spał, więc położyłam się obok i przytuliłam do niego. Brakowało mi jego ciała, zapachu i nawet tego, że czasami był taki oschły. Chłopak leżał na plecach a moja głowa na jego torsie. Poczułam delikatne pocałunki na czubku, od razu podniosłam wzrok, a chłopak wpił się w moje usta.
-tęskniłem za tym. Przepraszam, że Cię opuściłem.
-wytłumaczysz mi co tutaj się dzieje?
-Stanley, to jest chłopak, który jest naszym wrogiem. Mówiłem Ci, ale dla twojego dobra pójdę się z nim spotkać.
-Nie zostawiaj mnie tutaj samej.
-Wrócę, przynajmniej spróbuję.
Rozłożyłam się jeszcze wygodniej na łóżku i słuchałam śpiewu ptaków, który wkradał się przez otwarte okno. Co jakiś czas patrzyłam na moją małą królewnę, która wesoło gaworzyła. O ile można to tak nazwać. Teraz mam przy sobie ukochaną córeczkę i miłość mojego życia.
-Weź ją do nas na łóżko.
-To sam wstań po nią, mi się nie chce, jestem śpiąca.
-Ale ja nie potrafię.
-Podłóż dłoń pod główkę, a drugą pod pupę i ostrożnie wyciągnij ją z wózka.
Patrzenie na bezradnego Louisa było bardzo słodkie, z chęcią mu się przyglądałam. Chłopak podał mi małą, po czym zaraz sam położył się na łóżku. Umieściłam małą po swojej lewej stronie.
Gdy leżeliśmy ze sobą jak prawdziwa rodzina do pokoju zapukał Jackson.
-oooo jak tu słodko, ale teraz Lou ruszaj dupę, mamy niezapowiedzianego gościa.
Po minie chłopaka było widać, że to nie wróży nic dobrego. Louis wstał i szybko się ubrał. Zaraz jak wyszedł zrobiłam to samo i zeszłam na dół. W salonie siedziała Noami i Vanessa, a żadnego z chłopaków nie było.
-Gdzie jest Louis?
-Z chłopakami na dworze.
-Kto przyszedł?
-prawa ręka Stanleya.
-Przytrzymajcie Jessie idę do nich.
-Patricia, nie możesz. On nie może wiedzieć, że tutaj jesteś.
-Mam to w dupie.
Ominęłam stojącą w przejściu Vanessę i wyszłam na dwór. Gdy otworzyłam drzwi i zobaczyłam stojącą osobę z gangiem Tomlinsona moje nogi zmiękły. Chłopaki odwrócili sie w moim kierunku, a w oczach Louisa widziałam złość.
-Wypierdalaj stąd, zajmij się czymś w domu!
Nie odpowiedziałam mu tylko swoją uwagę skupiłam na brunecie, jego twarz rozpoznałam od razu, to on mnie zgwałcił. Dean wyciągnął telefon i do kogoś zadzwonił. Zaraz za mną znalazła się Noami, która siłą wciągnęła mnie do środka. Gdy tylko znalazłam się tam, pobiegłam na górę i porozrzucałam wszystkie rzeczy które były w tym pokoju.
Gdy cała złość mi przeszła uklęknęłam i po prostu zaczęłam płakać, wspomnienie wróciło i teraz zauważyłam małe podobieństwo Jessicy do jej ojca. Nie chcę aby ona miała cokolwiek wspólnego z tym człowiekiem, wtedy to byłaby najgorsza rzecz jaka mogłaby mi się przytrafić.
-Patricia, mała płacze.
-Nakarm ją, ja nie mam siły. Nie chce teraz nikogo widzieć - mówiłam przez płacz - Noami wyjdź stąd i nie przychodź tutaj z małą. Proszę.
Gdy dziewczyna wyszła zwinęłam się w kłębek i siedziałam na podłodze płacząc. Dlaczego akurat mi to musiało się przytrafić?
-Gdzie ona jest? - usłyszałam wkurwiony głos Louisa, który było słychać aż z dołu. Dziewczyny musiały mu najwidoczniej powiedzieć, bo po chwili drzwi do pokoju otworzyły się z impetem.
-Co ty sobie kurwa wyobrażasz? Po jakiego chuja wyszłaś na dwór? - nie odpowiedziałam mu, na co zostałam siłą podniesiona do góry za ramiona, w które boleśnie wbijały się jego palce - odpowiedz mi kurwa, co to miało znaczyć? Dziewczyny nie powiedziały Ci, że masz nie wychodzić? - znów milczałam, na co chłopak potrząsnął mną - Pozwalasz aby twoje dziecko płakało na dole, dziewczyny sobie z nią rady nie dają a ty co? Rozpierdoliłaś wszystko w pokoju i masz jakąś jebaną chimerę.
Nie patrzyłam na niego, miałam zamknięte oczy a po moich policzkach płynęły słone łzy. Teraz one spowodowane były nagłym atakiem Louisa. Nagle poczułam piekący ból na prawej stronie twarzy, przez co moim ustom wyrwał się jęk bólu.
Spojrzałam na chłopaka, który spoliczkował mnie, miałam ochotę wyrwać mu się, ale każda próba bolała coraz bardziej, przez zaciskające się palce na moich ramionach.
-Teraz grzecznie pójdziesz po J, uspokoisz ją i nakarmisz. Nawet nie waż się wyładowywać na niej bo skończę z tobą.
-Myślisz, że byłabym w stanie zrobić coś jej? - załkałam - Prędzej siebie zabije niż ją chociażby uderzę.
Wyminęłam chłopaka i zeszłam po córeczkę.
środa, 20 listopada 2013
Rozdział piętnasty.
-Poproś kogoś, żeby przywiózł Ci rzeczy dla małej.
-Pojadę po nie sama, przecież nic Ci nie będzie.
-Dean pojedź z nią. Ja poinformuje chłopaków i Louisa o całej sprawie.
Poszliśmy do auta w którym siedziała Charl, gdy zobaczyła mnie z obstawą chłopaka, wytrzeszczyła oczy.
-grubsza sprawa niż Ci się wydaje.. - wyszeptałam przyjaciółce.
-Patricia, Ty jedziesz ze mną a twoja przyjaciółka do domu - ryknął Dean.
-mógłbyś być milszy.
- w tej sytuacji nie potrafię.
Najgorsze będzie tłumaczenie mamie całej sytuacji, boje się, że możemy mieć problemy razem z Jessie, jeżeli Louis nie załatwi swoich spraw z tym gościem. Czas na najgorsze, jesteśmy na miejscu.
-Zostaw małą, ja ją wniosę, idź pakować rzeczy.
-MAMO! - wbiegłam do domu poszukując swojej rodzicielki - mamo musisz mi pomóc!
-Co się stało córeczko i gdzie jest J?
-Zaraz Dean z nią przyjdzie, ale posłuchaj mnie teraz uważnie, musze zabrać swoje i małej rzeczy i jak na razie wyprowadzić się z domu. Nie wiem na ile i czy będę mogła się z tobą kontaktować. Nie mogę nawet powiedzieć Ci gdzie będę. Wy też musicie na siebie uważać, najlepiej by było jakbyście wykorzystali te dwa tygodnie urlopu i pojechali do babci z Mattem.
-córeczko, ale co się stało?
-mamo ja sama nie wiem..
-są pewne problemy, zdrowie, a nawet życie pańskiej córki i wnuczki jest zagrożone, ale nie ma Pani co się martwić, zaopiekujemy się nimi. Idźcie pakować rzeczy.
Wrzucałam swoje ubrania do walizki, mama zajęła się szafą Jessie, wszystko co było nam potrzebne, spodnie, bluzy i bluzki oraz moja kosmetyczka.
-Gotowa?
Spojrzałam na mamę i widziałam ten ból w jej oczach, rzuciłam się jej na szyje i zaczęłam płakać.
Bałam się tego co może nastąpić, a tak na prawde nie wiedziałam, co może się stać
Złapałam za swoją walizkę i zeszłam na dół.
-jeszcze tylko muszę wziąć rzeczy z kuchni dla małej i jesteśmy gotowe - powiedziałam do kolegi. - Mamo pożegnaj się z małą, postaram się jak najszybciej odezwać. Dean, zapomniałam wózka z auta Charlotte.
-Zadzwonisz do niej jak bedziemy w aucie, że ma go szykować. Gdy załatwiliśmy wszystko pojechaliśmy do domu chłopaka, Dean wprowadził już rozłożony wózek, a ja weszłam do mieszkania z Jessicą na rękach. Byli wszyscy, ale piewszą osobą jaką ujrzałam był Louis. Miałam ochotę rzucić mu się na szyje, ale on pierwszy to zrobił. Podbiegł do mnie z rozłożonymi ramionami i pocałował namiętnie. Gdyby nie to, że miałam dziecko na rękach zostałby spoliczkowany.
Odsunęłam się od chłopaka.
-Dean zaniesiesz wózek do pokoju w którym mam spać, chciałabym nakarmić małą i położyć ją spać.
Noami udała się na górę razem z nami, pomogła mi z przygotowaniem miejsca dla małej. Dean najpierw przyprowadził wózek a potem torbę z ciuszkami Jessicy.
-Dziękuję. Jeżeli możesz to poproś kogoś, żeby mi teraz nie przeszkadzał.
Gdy nakarmiłam już J. usłyszałam otwierające się drzwi, a w nich blondyna. Gdy tylko zamknął za sobą drewnianą powłokę skupiłam swój wzrok na dziecku, by móc je uśpić.
Jessica nie miała z tym problemu i po 5 minutach już spała. Jest dopiero 17, wiec obudzi się za dwie godziny na kąpanie i jedzenie.
-Wyjdź Louis. Chcę odpocząć.
-Patricia, źle zrobiłem. Chciałem Cię przeprosić. - wyszeptał.
-Szybko Ci się zebrało na przepraszanie.. Osiem miesięcy po tym całym jebanym zerwaniu.
-Żałowałem tego, ale to dla twojego dobra.
-Dla mojego dobra? Dla mojego dobra? Próbowałam sie zabić i gdyby nie wsparcie mamy i Charlotte pewnie ani ja ani Jessica by już nie żyła.
-Jest bardzo podobna do Ciebie.
-Mógłbyś nie zmieniać tematu? Powiedz mi co to jest za koleś?
-mój stary wróg, wiesz, przegrany wyścig, spora suma i jeszcze jego laska odeszła do mnie.
-mogłeś już sobie to darować. Daj mi odpocząć, musze sie przygotować na nieprzespaną noc.
-Połóż się a ja przypilnuje tej małej ślicznotki.
-Louis wyjdź, nie mam do Ciebie siły. Muszę iść po walizkę.
Chłopak poderwał się i zniknął za drzwiami, zaraz przyszła Noami przynosząc mi ręcznik oraz paste do zębów, żebym mogła zostawić to w łazience.
-Patricia, przepraszam, że o tym wspominam, ale Louis nadal coś do Ciebie czuje.
Powiedziała i wyszła, a zaraz pokazał się blondyn z moją walizką, który jak zwykle wyglądał zajebiście, nic się z nim nie zmieniło poza lekkim zarostem i smutku w oczach. Otworzyłam ją wyjmując z niej dresy i jakąś koszulkę i poszłam pod prysznic.
Jak zobaczyłam go dzisiaj w domu Deana, całe to głupie uczucie wróciło, tylko szkoda, że mamy tak wielkie problemy.
Minęło aż 8 miesięcy a ja go dalej kocham. Jak to możliwe?
Po ciepłej kąpieli która trwała pół godziny wyszłam z łazienki nieco mniej spięta. Chłopak leżał na łóżku i oddychał miarowo, spał. Po cichu wymknęłam się z pokoju i zeszłam na dół. Nadal byli wszyscy.
-Głodna jestem! - zaśmiałam się na co Tyler od razu się podniósł
-Ja też jestem głodny, zamówmy coś.
-Ja fast-foodów jeść nie mogę, ale jeśli chcecie to sobie zamówicie. Noami macie coś w lodówce co moge zjeść?
-Powinien być kurczak, który możesz sobie ugotować.
Vanessa poszła ze mną do kuchni i pomogła przyrządzić posiłek. Warzywa na parze i gotowany kurczak w bulionie.
-Patricia? To jest twoje dziecko i Louisa?
-Nie, zostałam zgwałcona ze skutkiem ciąży, ale nie żałuje, że nie oddałam Jes. Nie miałby kto pocieszać mnie gdy Lou mnie zostawił.
-Ale widać, że on coś do Ciebie czuje, z tego co mówiła Noami, on z Manchesteru przyjechał w godzinę, gdzie normalnie sie jedzie dwie.
-Pat! Musisz biec na górę, bo Louis nie umie sobie poradzić z dzieckiem, a się mała chyba obudziła.
Człowiekowi nawet spokojnie obiadu nie dadzą zjeść, w domu mama by się nią zajęła a ja bym mogła zrobić to co muszę.
Wbiegłam na górę a tam blondyn próbował włożyć małej smoczek, który wypadł jej podczas snu.
-Przepraszam, nie dałem sobie rady.
Wzięłam ją na ręcę uprzednio wkładając smoczka, przytrzymując go lekko palcem. Poczułam że mamy niespodzianke w pieluszce, wiec podałam J. Louisowi i naszykowałam miejsce do przebrania jej. Następnie znów umieściłam ją w wózku.
-Patricia, mogę się do Ciebie przytulić?
Zdziwiło mnie jego pytanie, a tym bardziej jego postawa. Kiwnęłam głową na zgodę. Gdy tylko mała zasnęła zeszłam na dół zjeść chwile wcześniej zrobiony posiłek.
-Pat, będziesz musiała podzielić łóżko z Louisem, niestety nie mamy tylu sypialni aby pomieścić nas wszystkich - zasmiała się Noami. - a tak jeszcze chciałam zapytać, będę mogła być przy kąpaniu Jess?
Zaśmiałam się i kiwnęłam głową na zgodę. Dziecko będzie spało pośrodku, między mną a Louisem, niech spróbuje ją przygnieść to go uduszę.
Data wstawienia rozdziału pojawia się 17.11 ponieważ wtedy zrobiłam wersje robocze :)
-Pojadę po nie sama, przecież nic Ci nie będzie.
-Dean pojedź z nią. Ja poinformuje chłopaków i Louisa o całej sprawie.
Poszliśmy do auta w którym siedziała Charl, gdy zobaczyła mnie z obstawą chłopaka, wytrzeszczyła oczy.
-grubsza sprawa niż Ci się wydaje.. - wyszeptałam przyjaciółce.
-Patricia, Ty jedziesz ze mną a twoja przyjaciółka do domu - ryknął Dean.
-mógłbyś być milszy.
- w tej sytuacji nie potrafię.
Najgorsze będzie tłumaczenie mamie całej sytuacji, boje się, że możemy mieć problemy razem z Jessie, jeżeli Louis nie załatwi swoich spraw z tym gościem. Czas na najgorsze, jesteśmy na miejscu.
-Zostaw małą, ja ją wniosę, idź pakować rzeczy.
-MAMO! - wbiegłam do domu poszukując swojej rodzicielki - mamo musisz mi pomóc!
-Co się stało córeczko i gdzie jest J?
-Zaraz Dean z nią przyjdzie, ale posłuchaj mnie teraz uważnie, musze zabrać swoje i małej rzeczy i jak na razie wyprowadzić się z domu. Nie wiem na ile i czy będę mogła się z tobą kontaktować. Nie mogę nawet powiedzieć Ci gdzie będę. Wy też musicie na siebie uważać, najlepiej by było jakbyście wykorzystali te dwa tygodnie urlopu i pojechali do babci z Mattem.
-córeczko, ale co się stało?
-mamo ja sama nie wiem..
-są pewne problemy, zdrowie, a nawet życie pańskiej córki i wnuczki jest zagrożone, ale nie ma Pani co się martwić, zaopiekujemy się nimi. Idźcie pakować rzeczy.
Wrzucałam swoje ubrania do walizki, mama zajęła się szafą Jessie, wszystko co było nam potrzebne, spodnie, bluzy i bluzki oraz moja kosmetyczka.
-Gotowa?
Spojrzałam na mamę i widziałam ten ból w jej oczach, rzuciłam się jej na szyje i zaczęłam płakać.
Bałam się tego co może nastąpić, a tak na prawde nie wiedziałam, co może się stać
Złapałam za swoją walizkę i zeszłam na dół.
-jeszcze tylko muszę wziąć rzeczy z kuchni dla małej i jesteśmy gotowe - powiedziałam do kolegi. - Mamo pożegnaj się z małą, postaram się jak najszybciej odezwać. Dean, zapomniałam wózka z auta Charlotte.
-Zadzwonisz do niej jak bedziemy w aucie, że ma go szykować. Gdy załatwiliśmy wszystko pojechaliśmy do domu chłopaka, Dean wprowadził już rozłożony wózek, a ja weszłam do mieszkania z Jessicą na rękach. Byli wszyscy, ale piewszą osobą jaką ujrzałam był Louis. Miałam ochotę rzucić mu się na szyje, ale on pierwszy to zrobił. Podbiegł do mnie z rozłożonymi ramionami i pocałował namiętnie. Gdyby nie to, że miałam dziecko na rękach zostałby spoliczkowany.
Odsunęłam się od chłopaka.
-Dean zaniesiesz wózek do pokoju w którym mam spać, chciałabym nakarmić małą i położyć ją spać.
Noami udała się na górę razem z nami, pomogła mi z przygotowaniem miejsca dla małej. Dean najpierw przyprowadził wózek a potem torbę z ciuszkami Jessicy.
-Dziękuję. Jeżeli możesz to poproś kogoś, żeby mi teraz nie przeszkadzał.
Gdy nakarmiłam już J. usłyszałam otwierające się drzwi, a w nich blondyna. Gdy tylko zamknął za sobą drewnianą powłokę skupiłam swój wzrok na dziecku, by móc je uśpić.
Jessica nie miała z tym problemu i po 5 minutach już spała. Jest dopiero 17, wiec obudzi się za dwie godziny na kąpanie i jedzenie.
-Wyjdź Louis. Chcę odpocząć.
-Patricia, źle zrobiłem. Chciałem Cię przeprosić. - wyszeptał.
-Szybko Ci się zebrało na przepraszanie.. Osiem miesięcy po tym całym jebanym zerwaniu.
-Żałowałem tego, ale to dla twojego dobra.
-Dla mojego dobra? Dla mojego dobra? Próbowałam sie zabić i gdyby nie wsparcie mamy i Charlotte pewnie ani ja ani Jessica by już nie żyła.
-Jest bardzo podobna do Ciebie.
-Mógłbyś nie zmieniać tematu? Powiedz mi co to jest za koleś?
-mój stary wróg, wiesz, przegrany wyścig, spora suma i jeszcze jego laska odeszła do mnie.
-mogłeś już sobie to darować. Daj mi odpocząć, musze sie przygotować na nieprzespaną noc.
-Połóż się a ja przypilnuje tej małej ślicznotki.
-Louis wyjdź, nie mam do Ciebie siły. Muszę iść po walizkę.
Chłopak poderwał się i zniknął za drzwiami, zaraz przyszła Noami przynosząc mi ręcznik oraz paste do zębów, żebym mogła zostawić to w łazience.
-Patricia, przepraszam, że o tym wspominam, ale Louis nadal coś do Ciebie czuje.
Powiedziała i wyszła, a zaraz pokazał się blondyn z moją walizką, który jak zwykle wyglądał zajebiście, nic się z nim nie zmieniło poza lekkim zarostem i smutku w oczach. Otworzyłam ją wyjmując z niej dresy i jakąś koszulkę i poszłam pod prysznic.
Jak zobaczyłam go dzisiaj w domu Deana, całe to głupie uczucie wróciło, tylko szkoda, że mamy tak wielkie problemy.
Minęło aż 8 miesięcy a ja go dalej kocham. Jak to możliwe?
Po ciepłej kąpieli która trwała pół godziny wyszłam z łazienki nieco mniej spięta. Chłopak leżał na łóżku i oddychał miarowo, spał. Po cichu wymknęłam się z pokoju i zeszłam na dół. Nadal byli wszyscy.
-Głodna jestem! - zaśmiałam się na co Tyler od razu się podniósł
-Ja też jestem głodny, zamówmy coś.
-Ja fast-foodów jeść nie mogę, ale jeśli chcecie to sobie zamówicie. Noami macie coś w lodówce co moge zjeść?
-Powinien być kurczak, który możesz sobie ugotować.
Vanessa poszła ze mną do kuchni i pomogła przyrządzić posiłek. Warzywa na parze i gotowany kurczak w bulionie.
-Patricia? To jest twoje dziecko i Louisa?
-Nie, zostałam zgwałcona ze skutkiem ciąży, ale nie żałuje, że nie oddałam Jes. Nie miałby kto pocieszać mnie gdy Lou mnie zostawił.
-Ale widać, że on coś do Ciebie czuje, z tego co mówiła Noami, on z Manchesteru przyjechał w godzinę, gdzie normalnie sie jedzie dwie.
-Pat! Musisz biec na górę, bo Louis nie umie sobie poradzić z dzieckiem, a się mała chyba obudziła.
Człowiekowi nawet spokojnie obiadu nie dadzą zjeść, w domu mama by się nią zajęła a ja bym mogła zrobić to co muszę.
Wbiegłam na górę a tam blondyn próbował włożyć małej smoczek, który wypadł jej podczas snu.
-Przepraszam, nie dałem sobie rady.
Wzięłam ją na ręcę uprzednio wkładając smoczka, przytrzymując go lekko palcem. Poczułam że mamy niespodzianke w pieluszce, wiec podałam J. Louisowi i naszykowałam miejsce do przebrania jej. Następnie znów umieściłam ją w wózku.
-Patricia, mogę się do Ciebie przytulić?
Zdziwiło mnie jego pytanie, a tym bardziej jego postawa. Kiwnęłam głową na zgodę. Gdy tylko mała zasnęła zeszłam na dół zjeść chwile wcześniej zrobiony posiłek.
-Pat, będziesz musiała podzielić łóżko z Louisem, niestety nie mamy tylu sypialni aby pomieścić nas wszystkich - zasmiała się Noami. - a tak jeszcze chciałam zapytać, będę mogła być przy kąpaniu Jess?
Zaśmiałam się i kiwnęłam głową na zgodę. Dziecko będzie spało pośrodku, między mną a Louisem, niech spróbuje ją przygnieść to go uduszę.
Data wstawienia rozdziału pojawia się 17.11 ponieważ wtedy zrobiłam wersje robocze :)
niedziela, 17 listopada 2013
Rozdział czternasty.
Odszedł
i zostawił mnie samą, nie wiedziałam co mam zrobić. Stałam sama i
czułam jak każda cząstka mnie rozpada się na małe kawałeczki, nie
rozumiałam dlaczego to zrobić. Usiadłam na ławce myśląc co będzie dalej.
On odszedł, a obiecywał mi, że pomoże. Nic już nie będzie tak jak
dawniej.
*8 miesięcy później*
Urodziłam, ale nie oddałam dziecka. Może to był błąd, ale jak lekarze położyli mi na rękach małą, nie byłabym jej w stanie oddać. Dzieckiem zagłuszyłam pustkę po Louisie. Nadal jakaś mała cząstka mnie dalej za ni tęskniła. Tata, gdy się dowiedział o ciąży nie był zadowolony, ale po rozmowie z mamą zaczął się mną opiekować i był przeciwny oddaniu dziecka. Rodzicie wspierali mnie każdego dnia.
-Mamo! Ubierz Jess, chciałam się spotkać z Charlotte więc zabieram małą na spacer, a jeszcze sama musze się naszykować.
Z racji tego, że mamy lato mogę wychodzić z małą codziennie. Wciągnęłam na siebie czarną spódniczke i bordową koszulkę na ramiączkach. Włosy związałam w wysoką kitkę, bo tak jest wygodniej przy małym dziecku. Jessie jest bardzo podobna do mnie, przez co bardzo się ciesze, dzięki temu aż tak bardzo nie przypomina mi w jaki sposób powstała.
Nie wiem jak poradze sobie z jej pytaniami gdy już będzie rozumna. Jako matka z dzieckiem pewnie nie za szybko znajde kogoś kto się nami zaopiekuje. Mówi się trudno.
-A nakarmiłaś ją już? Czy masz zamiar siedzieć w parku i ją karmić?
-Zapomniałam, ale sukieneczka wcale nie przeszkadza przecież w karmieniu. - zaśmiałam się gdy tylko zeszłam do salonu i zobaczyłam małą.
-Odzywał się do Ciebie?
-Kto mamo?
-Wiesz o kogo pytam.
-Nie widziałam go, nie rozmawiałam z nim, nawet lepiej. W końcu mam spokój.
-Nie chcesz zabrać przypadkiem Matt'a ze sobą do parku?
-Nie rozśmieszaj mnie mamo. Jak zostaniesz pewnego razu z Jessie to wezmę go do wesołego miasteczka, pasuje?- rozmawiałam z mamą karmiąc J(czyt. dżej)
Dzisiaj w Londynie było na prawdę ciepło. Co ostatnio zdarza się bardzo rzadko. Mama ostrożnie włożyła małą do wózka i pomogła wynieść mi go na zewnątrz. Spojrzałam na zegarek. Mam pół godziny aby znaleźć się w parku, który jest oddalony od mojego domu o kwadrans. Nie spieszyłam się, ale i tak byłam wcześniej niż moja przyjaciółka. Usiadłam na ławce nie przestając bujać mojej kruszynki. Patrzyłam jak zasypia.
Moim oczom ukazała się przyjaciółka. Uśmiechnęłam się do niej a ona po chwili mnie pocałowała w policzek.
-Jestem bardzo dumną chrzestną.
-Hahaha, a skąd wiesz, że nią będziesz?
-Bo mnie kochasz i zrobisz to dla mnie. Mogę ją wziąć na ręce?
-No przecież wiesz, że tak. Idziemy do Strackbursa?
-Ciastko, lody i mrożona kawa?
-Jak zawsze - tak.
-Patricia, ostatnio widziałam Louis'a w okolicy sklepu mojej mamy.
-Najwidoczniej wrócił. Ostatnio o nim myślałam. Przypomniałam sobie te wszystkie sms'y które od niego dostałam jak byłyśmy wtedy na kawie co nie pozwolił mi wychodzić. - wzięłam od przyjaciółki małą która zaczęła płakać - w jakiś sposób Jessie też przypomina mi o nim każdego dnia.
-Jestem ciekawa dlaczego tak zrobił.
Gdy Charl poszła zamówić nasz zestaw, ktoś położył mi karteczkę na stoliku i wyszedł. Nie rozpoznałam osoby.
"Powiedz Louisowi, że jeżeli nie pokaże się za dwa dni tam gdzie miał być, coś będzie mogło się stać tobie, albo twojemu dzieciakowi" - to co przeczytałam było dla mnie szokiem. Nie rozumiałam dlaczego to ja jestem powiązana z nim. Od 8 miesięcy nie widziałam go, ani nawet z nim nie rozmawiałam.
Wykręciłam do niego telefon, ale jak zwykle nie odebrał.
Powiedziałam o tym wszystkim Charlotte, gdy tylko przyszła.
-Spróbuj z mojego zadzwonić.
-Ma wyłączony, pewnie już zrezygnował z tego numeru.
-To pojedźmy do niego do domu.
-Do Ciebie jest bliżej, więc chodźmy.
Nie myślcie, że zapomniałam o Jessie, wózek ma opcje zrobienia z niego nosidełka więc usiadłam z małą na tyle. Charlotte znała drogę.
Dom wyglądał na opuszczony, nie byłam tu od 7 miesięcy, wszystko zarosło i wyglądało strasznie, brudne okna. Wyprowadził się uciekając przede mną.
-Pat, co robimy? Bo ja się o Ciebie boje i nie pozwole ci tego zostawić.
-Pojedźmy do Noami. Ona powinna wiedzieć co się dzieje.
-musisz mnie pokierować.
Ten dom stał i wyglądał tak samo jak go widziałam pierwszy raz. Złapałam za klamke i chciałam już wychodzić ale zatrzymała mnie Charlotte.
-Pójść tam z Tobą?
-Nie, ale czekaj na mnie i na Jessie. Ona Zaraz sie obudzi więc ją wezmę.
Wysiadłam z auta mając nadzieje, że oni mi jakoś pomogą, że będą wiedzieli gdzie jest Louis i o co chodzi.
Przed drzwiami zastanawiałam się chwile co mam zrobić, odrzuciłam od siebie myśli wrócenia do auta, potrząsnęłam głową i zapukałam do drzwi.
-Patricia co ty tutaj robisz? - pierwsze pytanie jakie zadał mi Dean zaraz po otworzeniu drzwi - Noami chodź tutaj!
-Gdzie jest Louis?
-Nie mogę Ci tego powiedzieć.
-Pat! Cześć. - dziewczyna uśmiechnęła się do mnie.
-to twoje? - zapytał Dean.
-tak. Jessica.
-to Louisa? - tym razem Noami.
-nie.
-to po co go szukasz?
-Dean idioto, może byś najpierw wpuścił Patricie do środka a nie stoimy na progu. - ponagliła go Noami.
Weszliśmy do salonu, dzisiaj było tutaj bardzo cicho.
-Dlatego go szukam - pokazałam im karteczkę i czekałam na jakiekolwiek słowo.
-To jesteśmy w dupie.
-Dzwoń do matki, że nie wrócisz do domu.
-Chyba sobie żartujesz, ja mam dziecko, a tam wszystkie potrzebne artykuły.
-Wyślij kogoś żeby ci je przywiózł.
-możesz mi powiedzieć o co chodzi?
-to Stanley. Poznałem jego pismo, masz przejebane.
*8 miesięcy później*
Urodziłam, ale nie oddałam dziecka. Może to był błąd, ale jak lekarze położyli mi na rękach małą, nie byłabym jej w stanie oddać. Dzieckiem zagłuszyłam pustkę po Louisie. Nadal jakaś mała cząstka mnie dalej za ni tęskniła. Tata, gdy się dowiedział o ciąży nie był zadowolony, ale po rozmowie z mamą zaczął się mną opiekować i był przeciwny oddaniu dziecka. Rodzicie wspierali mnie każdego dnia.
-Mamo! Ubierz Jess, chciałam się spotkać z Charlotte więc zabieram małą na spacer, a jeszcze sama musze się naszykować.
Z racji tego, że mamy lato mogę wychodzić z małą codziennie. Wciągnęłam na siebie czarną spódniczke i bordową koszulkę na ramiączkach. Włosy związałam w wysoką kitkę, bo tak jest wygodniej przy małym dziecku. Jessie jest bardzo podobna do mnie, przez co bardzo się ciesze, dzięki temu aż tak bardzo nie przypomina mi w jaki sposób powstała.
Nie wiem jak poradze sobie z jej pytaniami gdy już będzie rozumna. Jako matka z dzieckiem pewnie nie za szybko znajde kogoś kto się nami zaopiekuje. Mówi się trudno.
-A nakarmiłaś ją już? Czy masz zamiar siedzieć w parku i ją karmić?
-Zapomniałam, ale sukieneczka wcale nie przeszkadza przecież w karmieniu. - zaśmiałam się gdy tylko zeszłam do salonu i zobaczyłam małą.
-Odzywał się do Ciebie?
-Kto mamo?
-Wiesz o kogo pytam.
-Nie widziałam go, nie rozmawiałam z nim, nawet lepiej. W końcu mam spokój.
-Nie chcesz zabrać przypadkiem Matt'a ze sobą do parku?
-Nie rozśmieszaj mnie mamo. Jak zostaniesz pewnego razu z Jessie to wezmę go do wesołego miasteczka, pasuje?- rozmawiałam z mamą karmiąc J(czyt. dżej)
Dzisiaj w Londynie było na prawdę ciepło. Co ostatnio zdarza się bardzo rzadko. Mama ostrożnie włożyła małą do wózka i pomogła wynieść mi go na zewnątrz. Spojrzałam na zegarek. Mam pół godziny aby znaleźć się w parku, który jest oddalony od mojego domu o kwadrans. Nie spieszyłam się, ale i tak byłam wcześniej niż moja przyjaciółka. Usiadłam na ławce nie przestając bujać mojej kruszynki. Patrzyłam jak zasypia.
Moim oczom ukazała się przyjaciółka. Uśmiechnęłam się do niej a ona po chwili mnie pocałowała w policzek.
-Jestem bardzo dumną chrzestną.
-Hahaha, a skąd wiesz, że nią będziesz?
-Bo mnie kochasz i zrobisz to dla mnie. Mogę ją wziąć na ręce?
-No przecież wiesz, że tak. Idziemy do Strackbursa?
-Ciastko, lody i mrożona kawa?
-Jak zawsze - tak.
-Patricia, ostatnio widziałam Louis'a w okolicy sklepu mojej mamy.
-Najwidoczniej wrócił. Ostatnio o nim myślałam. Przypomniałam sobie te wszystkie sms'y które od niego dostałam jak byłyśmy wtedy na kawie co nie pozwolił mi wychodzić. - wzięłam od przyjaciółki małą która zaczęła płakać - w jakiś sposób Jessie też przypomina mi o nim każdego dnia.
-Jestem ciekawa dlaczego tak zrobił.
Gdy Charl poszła zamówić nasz zestaw, ktoś położył mi karteczkę na stoliku i wyszedł. Nie rozpoznałam osoby.
"Powiedz Louisowi, że jeżeli nie pokaże się za dwa dni tam gdzie miał być, coś będzie mogło się stać tobie, albo twojemu dzieciakowi" - to co przeczytałam było dla mnie szokiem. Nie rozumiałam dlaczego to ja jestem powiązana z nim. Od 8 miesięcy nie widziałam go, ani nawet z nim nie rozmawiałam.
Wykręciłam do niego telefon, ale jak zwykle nie odebrał.
Powiedziałam o tym wszystkim Charlotte, gdy tylko przyszła.
-Spróbuj z mojego zadzwonić.
-Ma wyłączony, pewnie już zrezygnował z tego numeru.
-To pojedźmy do niego do domu.
-Do Ciebie jest bliżej, więc chodźmy.
Nie myślcie, że zapomniałam o Jessie, wózek ma opcje zrobienia z niego nosidełka więc usiadłam z małą na tyle. Charlotte znała drogę.
Dom wyglądał na opuszczony, nie byłam tu od 7 miesięcy, wszystko zarosło i wyglądało strasznie, brudne okna. Wyprowadził się uciekając przede mną.
-Pat, co robimy? Bo ja się o Ciebie boje i nie pozwole ci tego zostawić.
-Pojedźmy do Noami. Ona powinna wiedzieć co się dzieje.
-musisz mnie pokierować.
Ten dom stał i wyglądał tak samo jak go widziałam pierwszy raz. Złapałam za klamke i chciałam już wychodzić ale zatrzymała mnie Charlotte.
-Pójść tam z Tobą?
-Nie, ale czekaj na mnie i na Jessie. Ona Zaraz sie obudzi więc ją wezmę.
Wysiadłam z auta mając nadzieje, że oni mi jakoś pomogą, że będą wiedzieli gdzie jest Louis i o co chodzi.
Przed drzwiami zastanawiałam się chwile co mam zrobić, odrzuciłam od siebie myśli wrócenia do auta, potrząsnęłam głową i zapukałam do drzwi.
-Patricia co ty tutaj robisz? - pierwsze pytanie jakie zadał mi Dean zaraz po otworzeniu drzwi - Noami chodź tutaj!
-Gdzie jest Louis?
-Nie mogę Ci tego powiedzieć.
-Pat! Cześć. - dziewczyna uśmiechnęła się do mnie.
-to twoje? - zapytał Dean.
-tak. Jessica.
-to Louisa? - tym razem Noami.
-nie.
-to po co go szukasz?
-Dean idioto, może byś najpierw wpuścił Patricie do środka a nie stoimy na progu. - ponagliła go Noami.
Weszliśmy do salonu, dzisiaj było tutaj bardzo cicho.
-Dlatego go szukam - pokazałam im karteczkę i czekałam na jakiekolwiek słowo.
-To jesteśmy w dupie.
-Dzwoń do matki, że nie wrócisz do domu.
-Chyba sobie żartujesz, ja mam dziecko, a tam wszystkie potrzebne artykuły.
-Wyślij kogoś żeby ci je przywiózł.
-możesz mi powiedzieć o co chodzi?
-to Stanley. Poznałem jego pismo, masz przejebane.
Rozdział trzynasty.
-córeczko, czujesz coś do niego?
-Zakochałam się w nim, pamiętasz jak jakiś czas temu nie wychodziłam z domu i nie odzywałam się prawie do nikogo? Wtedy on przez dwa tygodnie nie odbierał ode mnie telefonów, nie dawał żadnego znaku życia.
-powiedziałaś mu o swoich uczuciach?
tak, ale on powiedział, że nie jest zdolny do miłości, ale może spróbować ze mną być, bo mu brat kazał.
-i co zrobiłaś?
-Zostałam przetrzymana u niego siłą, sama sie przecież zgodziłaś, to nie ja pisałam, tego sms'a - mama się do mnie uśmiechnęła - tylko on. Obraziłam się nas niego, ale dałam mu szanse.
-A może on Ciebie też kocham tylko nie wie jak ma wyrazić te uczucia?
Nie odpowiedziałam jej już nic, tylko przytuliłam i poszłam pod prysznic, aby móc przygotować się na jutrzejszy dzień w szkole.
Odkąd wyrzuciłam Louis z domu minął już tydzień, a on się do mnie nie odezwał ani słowem. Za dwa tygodnie gwiazdka i urodziny "mojego chłopaka". Może i był na mnie zły, że go tak potraktowałam, ale powinien zrozumieć mój wybuch złości. Czekałam aż on się pierwszy odezwie, tak też doradziła mi Charl.
Może powinnam do niego zadzwonić.
-Maaaaaaaaaaaaamo! - zawołałam rodzicielkę, która krzątała sie po korytarzu
-tak?
-Może powinnam zadzwonić do Louisa i się pierwsza do niego odezwać?
-To, Ty na niego nakrzyczałaś, więc to Ty powinnaś go przeprosić.
Złapałam wiec za telefon i wykręciłam jego numer, mama w tym czasie opuściła mój pokój. Jeden sygnał, drugi, trzeci aż w końcu usłyszałam "Louis Tomlinson, nie mogę teraz odebrać telefonu, wiec zostaw wiadomość po usłyszeniu sygnału"
No świetnie, spróbowałam jeszcze raz i jeszcze raz. Nic, zero jakiegokolwiek zainteresowania moją osobą.
"Jeżeli będziesz mógł to przyjedź, zadzwoń albo chociaż napisz" - wysłałam mu sms'a.
Postanowiłam nie przejmować się teraz tym. Mam większe problemy na głowie. Złe oceny, nieobecności w szkole i ciąże.
Wraz z mamą pojechałam na zakupy do centrum, aby móc wybrać jakiś prezent dla Louis'a, nie miałam zielonego pojęcia, co mogę mu dać. Z pomocą rodzicielki wybrałyśmy dla niego zegarek, czarny. Zapakowałam go ładnie i kupiłam sobie jeszcze pare rzeczy. Mama postanowiła zrobić mi prezent i zapłacić za nie.
Mimo kolejnego tygodnia który minął Tommo nie odezwał się do mnie. Postanowiłam przejechać się do niego i złożyć mu niezapowiedzianą wizyte.
Zapukałam do białych drzwi, które po chwili otowrzył mi Oscar.
-Cześć Pat, co tam u Ciebie? - jak zwykle uśmiechnięty zapytał.
-Przyjechałam do Louis'a., jest może?
-Wyszedł jakieś pół godziny temu i nie wiem kiedy wróci, więc nie radze czekać, bo może być późno.
-Dobra, to przekaż mu, żeby do mnie zadzwonił zaraz jak będzie w domu.
Na ten jednen głupi telefon czekałam aż do 23 grudnia. Poinformował mnie w nim, że chce się ze mna zobaczyć jutro. Zgodziłam się od razu. Tęskniłam za jego niebieskimi oczami i za nim całym. Poszłam więc wcześnie spać, aby móc spotkać się z nim o 12 w parku.
Wychodząc z domu założyłam ciepłą kurtkę, czapke i szalik, którym się szczelnie okryłam.
Po 15 minutach drogi w końcu dotarłam do parku, wszędzie było biało, co bardzo lubiłam.
W oddali zobaczyłam blondyna, który siedział na pierwszej ławce z brzegu ze spuszczoną głową. Podbiegłam do niego i od razu pocałowałam go w policzek.
-Tęskniłam za tobą Louis.
-Ja też - powiedział bardzo obojętnym głosem.
-Wszystkiego najlepszego z okazji świąt bożego narodzenia. - powiedziałam i wręczyłam mu prezent.
-Patricia, ja odchodzę.
-Nie wygłupiaj się.
-Nie chce żebyś do mnie dzwoniła, albo przyjeżdżała. To koniec naszej znajomości. Za bardzo mnie zmieniłaś, żebym mógł teraz z tobą być. Jeszcze to dziecko, co innego jakby było moje, ale nie jest.
-Nie, to nie może być prawa - mówiłam sama do siebie ukrywając twarz w dłoniach, które chłopak po chwili zdjął i pocałował mnie namiętnie.
-Najlepiej będzie jak o mnie zapomnisz.
-Zakochałam się w nim, pamiętasz jak jakiś czas temu nie wychodziłam z domu i nie odzywałam się prawie do nikogo? Wtedy on przez dwa tygodnie nie odbierał ode mnie telefonów, nie dawał żadnego znaku życia.
-powiedziałaś mu o swoich uczuciach?
tak, ale on powiedział, że nie jest zdolny do miłości, ale może spróbować ze mną być, bo mu brat kazał.
-i co zrobiłaś?
-Zostałam przetrzymana u niego siłą, sama sie przecież zgodziłaś, to nie ja pisałam, tego sms'a - mama się do mnie uśmiechnęła - tylko on. Obraziłam się nas niego, ale dałam mu szanse.
-A może on Ciebie też kocham tylko nie wie jak ma wyrazić te uczucia?
Nie odpowiedziałam jej już nic, tylko przytuliłam i poszłam pod prysznic, aby móc przygotować się na jutrzejszy dzień w szkole.
Odkąd wyrzuciłam Louis z domu minął już tydzień, a on się do mnie nie odezwał ani słowem. Za dwa tygodnie gwiazdka i urodziny "mojego chłopaka". Może i był na mnie zły, że go tak potraktowałam, ale powinien zrozumieć mój wybuch złości. Czekałam aż on się pierwszy odezwie, tak też doradziła mi Charl.
Może powinnam do niego zadzwonić.
-Maaaaaaaaaaaaamo! - zawołałam rodzicielkę, która krzątała sie po korytarzu
-tak?
-Może powinnam zadzwonić do Louisa i się pierwsza do niego odezwać?
-To, Ty na niego nakrzyczałaś, więc to Ty powinnaś go przeprosić.
Złapałam wiec za telefon i wykręciłam jego numer, mama w tym czasie opuściła mój pokój. Jeden sygnał, drugi, trzeci aż w końcu usłyszałam "Louis Tomlinson, nie mogę teraz odebrać telefonu, wiec zostaw wiadomość po usłyszeniu sygnału"
No świetnie, spróbowałam jeszcze raz i jeszcze raz. Nic, zero jakiegokolwiek zainteresowania moją osobą.
"Jeżeli będziesz mógł to przyjedź, zadzwoń albo chociaż napisz" - wysłałam mu sms'a.
Postanowiłam nie przejmować się teraz tym. Mam większe problemy na głowie. Złe oceny, nieobecności w szkole i ciąże.
Wraz z mamą pojechałam na zakupy do centrum, aby móc wybrać jakiś prezent dla Louis'a, nie miałam zielonego pojęcia, co mogę mu dać. Z pomocą rodzicielki wybrałyśmy dla niego zegarek, czarny. Zapakowałam go ładnie i kupiłam sobie jeszcze pare rzeczy. Mama postanowiła zrobić mi prezent i zapłacić za nie.
Mimo kolejnego tygodnia który minął Tommo nie odezwał się do mnie. Postanowiłam przejechać się do niego i złożyć mu niezapowiedzianą wizyte.
Zapukałam do białych drzwi, które po chwili otowrzył mi Oscar.
-Cześć Pat, co tam u Ciebie? - jak zwykle uśmiechnięty zapytał.
-Przyjechałam do Louis'a., jest może?
-Wyszedł jakieś pół godziny temu i nie wiem kiedy wróci, więc nie radze czekać, bo może być późno.
-Dobra, to przekaż mu, żeby do mnie zadzwonił zaraz jak będzie w domu.
Na ten jednen głupi telefon czekałam aż do 23 grudnia. Poinformował mnie w nim, że chce się ze mna zobaczyć jutro. Zgodziłam się od razu. Tęskniłam za jego niebieskimi oczami i za nim całym. Poszłam więc wcześnie spać, aby móc spotkać się z nim o 12 w parku.
Wychodząc z domu założyłam ciepłą kurtkę, czapke i szalik, którym się szczelnie okryłam.
Po 15 minutach drogi w końcu dotarłam do parku, wszędzie było biało, co bardzo lubiłam.
W oddali zobaczyłam blondyna, który siedział na pierwszej ławce z brzegu ze spuszczoną głową. Podbiegłam do niego i od razu pocałowałam go w policzek.
-Tęskniłam za tobą Louis.
-Ja też - powiedział bardzo obojętnym głosem.
-Wszystkiego najlepszego z okazji świąt bożego narodzenia. - powiedziałam i wręczyłam mu prezent.
-Patricia, ja odchodzę.
-Nie wygłupiaj się.
-Nie chce żebyś do mnie dzwoniła, albo przyjeżdżała. To koniec naszej znajomości. Za bardzo mnie zmieniłaś, żebym mógł teraz z tobą być. Jeszcze to dziecko, co innego jakby było moje, ale nie jest.
-Nie, to nie może być prawa - mówiłam sama do siebie ukrywając twarz w dłoniach, które chłopak po chwili zdjął i pocałował mnie namiętnie.
-Najlepiej będzie jak o mnie zapomnisz.
Rozdział dwunasty.
Louis
mnie przytulił i zaniósł do sypialni. Położył się razem ze mną i zasną
myśląc, że ja też już odpłynęłam. Powoli wyszłam z łóżka i wróciłam do
łazienki. Napisałam sms'a do przyjaciółki, że nosze w sobie dziecko
gwałciciela i wyciszyłam telefon.
Przeszukałam wszystkie półki w poszukiwaniu żyletki. W końcu znalazłam.
Usiadłam na wannie i przejechała po zewnętrznej części ręki, dość lekko
ostrzem, potem każdy kolejny ruch stawał się coraz głębszy. Postanowiłam
tym ostatnim cięciem zakończyć swoje życie, gdy już zaczęłam wbijać
żyletkę Louis wparował do łazienki i wytrącił mi ją z ręki.
-Co ty Kurwa odpierdalasz? Chcesz się zabić?
-Zostaw mnie - nie miałam odwagi na niego spojrzeć.
-Patricia, poradzisz sobie, nie jesteś sama. Pomogę Ci.
-Nie rozumiesz, że matka wywali mnie z domu?
-To zamieszkasz u mnie!
-Wyjdź stąd!
-Nie będziesz kurwa mi rozkazywała w moim domu.. Daj mi tą rękę - nie miałam zamiaru go słuchać, ale siłą złapał mnie za nią i przemył wodą utlenioną. Chwile potem opatrzył ją bandażem z apteczki. -Nie stawiaj mi się, bo to dla Ciebie się źle skończy.
-Odwieź mnie do domu.
-Miałem właśnie taki zamiar, ubieraj się.
Po chwili byliśmy już pod moim domem. Bałam się tego co może się wkrótce stać. Darmowej aborcji nie uzyckam, nawet pozwolenia na nią, bo nie mam zamiaru mówić, że to dziecko z gwałtu. Louis wszedł ze mną do domu, przywitał się z moją mamą, a ja od razu poszłam na górę.
*Louis POV*
Patricia jak zwykle uciekła, ale ja miałam zamiar powiedzieć jej mamie prawdę.
-Pani Rasac, mógłbym z panią porozmawiać o pewnej ważnej sprawie?
-słucham Cię Louis.
-Patricia jest w ciąży - wypaliłem bezpośrednio.
-Żartujesz sobie prawda? Jeżeli nie, to dla niej w tym domu nie ma miejsca, a Ty zejdź mi z oczu! - krzyknęła na mnie rozwścieczonym tonem.
-Nie, żartuje, z takich spraw nie można, ale to jest dwa razy bardziej poważniejsza sprawa niż sobie pani to wyobraża.
-i mam Cię teraz wysłuchać? Chłopaka, który zrobił mojej córce dziecko?
-Miło by było. Poznałem Patricie po imprezie, to było coś strasznego. Uratowałem ją przed, to znaczy... przyszedłem trochę za późno, bo już jeden z trzech to zrobił. - jej mama patrzyła na mnie z przerażeniem.
-Dlaczego ona mi nic nie powiedziała?
-Bo się Pani bała.
Jej matka złapała mnie za rękę i zabrała do pokoju Patrici, która leżała na łóżku i płakała. Od razu znalazła się koło niej i ją przytuliła.
-Kochanie, spójrz na mnie - powiedziała, a blondynka od razu to zrobiła. - Dlaczego nie powiedziałaś mi o tym co się stało?
-Louis! Jak mogłeś mi to zrobić? - blondynka wyszeptała. - WYNOŚ SIĘ STĄD! -Nie miałem zamiaru opuszczać tego pokoju - powiedziałam Ci, że masz się wynosić! nie chcę Cię znać. - po tych słowach poczułem dziwne ukłucie w sercu, ale wiedziałem, że dziewczyna jest po prostu na mnie zła. Postanowiłem więc odpuścić.
*Patricia POV*
Wtuliłam się w ramiona mamy i płakałam, ona kołysała mnie, tak jak byłam małym dzieckiem.
-Cicho, kochanie, cicho. Damy sobie radę. Możesz równie dobrze oddać to dziecko do adopcji zaraz po urodzeniu, nie musisz się wcale tym przejmować. - rodzicielka przytuliła mnie do siebie mocniej i próbowała mnie uspokoić. - Kiedy to się stało? - zapytała gdy już nie płakałam, tylko byłam w nią wtulona.
-W połowie października.
-Kochanie, nie bądź zła na Louisa, to bardzo dobry chłopak.
-Tak, wiem, to dzięki niemu jakoś żyje.
-Co ty Kurwa odpierdalasz? Chcesz się zabić?
-Zostaw mnie - nie miałam odwagi na niego spojrzeć.
-Patricia, poradzisz sobie, nie jesteś sama. Pomogę Ci.
-Nie rozumiesz, że matka wywali mnie z domu?
-To zamieszkasz u mnie!
-Wyjdź stąd!
-Nie będziesz kurwa mi rozkazywała w moim domu.. Daj mi tą rękę - nie miałam zamiaru go słuchać, ale siłą złapał mnie za nią i przemył wodą utlenioną. Chwile potem opatrzył ją bandażem z apteczki. -Nie stawiaj mi się, bo to dla Ciebie się źle skończy.
-Odwieź mnie do domu.
-Miałem właśnie taki zamiar, ubieraj się.
Po chwili byliśmy już pod moim domem. Bałam się tego co może się wkrótce stać. Darmowej aborcji nie uzyckam, nawet pozwolenia na nią, bo nie mam zamiaru mówić, że to dziecko z gwałtu. Louis wszedł ze mną do domu, przywitał się z moją mamą, a ja od razu poszłam na górę.
*Louis POV*
Patricia jak zwykle uciekła, ale ja miałam zamiar powiedzieć jej mamie prawdę.
-Pani Rasac, mógłbym z panią porozmawiać o pewnej ważnej sprawie?
-słucham Cię Louis.
-Patricia jest w ciąży - wypaliłem bezpośrednio.
-Żartujesz sobie prawda? Jeżeli nie, to dla niej w tym domu nie ma miejsca, a Ty zejdź mi z oczu! - krzyknęła na mnie rozwścieczonym tonem.
-Nie, żartuje, z takich spraw nie można, ale to jest dwa razy bardziej poważniejsza sprawa niż sobie pani to wyobraża.
-i mam Cię teraz wysłuchać? Chłopaka, który zrobił mojej córce dziecko?
-Miło by było. Poznałem Patricie po imprezie, to było coś strasznego. Uratowałem ją przed, to znaczy... przyszedłem trochę za późno, bo już jeden z trzech to zrobił. - jej mama patrzyła na mnie z przerażeniem.
-Dlaczego ona mi nic nie powiedziała?
-Bo się Pani bała.
Jej matka złapała mnie za rękę i zabrała do pokoju Patrici, która leżała na łóżku i płakała. Od razu znalazła się koło niej i ją przytuliła.
-Kochanie, spójrz na mnie - powiedziała, a blondynka od razu to zrobiła. - Dlaczego nie powiedziałaś mi o tym co się stało?
-Louis! Jak mogłeś mi to zrobić? - blondynka wyszeptała. - WYNOŚ SIĘ STĄD! -Nie miałem zamiaru opuszczać tego pokoju - powiedziałam Ci, że masz się wynosić! nie chcę Cię znać. - po tych słowach poczułem dziwne ukłucie w sercu, ale wiedziałem, że dziewczyna jest po prostu na mnie zła. Postanowiłem więc odpuścić.
*Patricia POV*
Wtuliłam się w ramiona mamy i płakałam, ona kołysała mnie, tak jak byłam małym dzieckiem.
-Cicho, kochanie, cicho. Damy sobie radę. Możesz równie dobrze oddać to dziecko do adopcji zaraz po urodzeniu, nie musisz się wcale tym przejmować. - rodzicielka przytuliła mnie do siebie mocniej i próbowała mnie uspokoić. - Kiedy to się stało? - zapytała gdy już nie płakałam, tylko byłam w nią wtulona.
-W połowie października.
-Kochanie, nie bądź zła na Louisa, to bardzo dobry chłopak.
-Tak, wiem, to dzięki niemu jakoś żyje.
piątek, 15 listopada 2013
Rozdział jedenasty.
-Louis to po tej pizzy, wróćmy do
domu. - powiedziałam szeptem do chłopaka, który stał i trzymał mnie bo w każdym
momencie mogło zakręcić mi się w głowie, co skończyło by się upadkiem.
-Witam Państwa, w czym mogę pomóc?
-Moja przyjaciółka ma zawroty głowy i od jakiegoś czasu wymiotuje.
-Zbadam Panią i przepisze jakieś leki, jeżeli to nie pomoże, będziemy musieli położyć Panią na oddział.
Lekarz przesłuchał mnie i puścił do domu mówiąc, że to zwykłe zatrucie pokarmowe. W drodze powrotnej wjechaliśmy do apteki i blondyn kupił mi jakieś lekarstwa. Gdy weszliśmy do domu, od razu zaprowadził mnie do sypialni i przyniósł gorzką herbate, którą musiałam wypić Położył się obok i przytulił mnie do siebie. Próbowałam zasnąć' ale to wcale mi się nie udawało. Zaczęłam zastanawiać się kiedy ostatnio miałam okres. Moje obliczenia wskazywało, że przez cały listopad go nie dostałam. Przez prawie całą noc nie spałam, przekręcałam się z boku na bok tak by nie obudzić śpiącego obok mnie blondyna. Dopiero koło 5 rano udało mi się usnąć.Gdy tylko poczułam brak ciepła obok siebie przebudziłam się.
-śpij, jest dopiero po 6. Zaraz wrócę.
Przewróciłam się na drugi bok i wstałam do łazienki, przetarłam twarz wodą, umyłam zęby i popatrzyłam w lustro - wyglądałam jak 150 nieszczęść.Wory pod oczami i brak jakiegokolwiek wyrazu. Jeżeli to jest, to o czym myślę, to nie wiem co zrobie.
Wróciłam do łóżka w którym leżał już blondyn.
-Patricia, co jest?
-Nic, tylko nie mogłam spać w nocy.
Położyłam się obok chłopaka i przytuliłam się do niego. Nie wiem czemu pozwalał mi na tyle czułości Próbowałam powstrzymać łzy,ale z tej niemocy nie mogłam nic zrobić.
-Patricia, prosze Cię, powiedz o co chodzi
-O nic, tylko po prostu chciałabym wrócić do domu, albo chociaż zobaczyć się z Charl.
-Zaproś ją do mnie. W taki sposób mogę tylko Cię uszczęśliwić. Jak wstaniemy rano to zadzwonisz do niej, - chłopak znów mnie przytulił i pocałował w czoło. - zamknij oczy i prześpij się
Koło 11 przyszła Chaarlotte wraz z testem ciążowym który kazałam jej kupić. Tak, właśnie, boje się, że jestem w ciąży. Ale zrobie go dopiero jak moja przyjaciółka wróci do domu. Louis zamówił obiad i usiedliśmy przed telewizorem. Poinformował as, że musi załatwić pare spraw i wróci później. W tym czasie poruszyłyśmy sprawę szkoły. Przyjaciółka pytała się kiedy zamierzam do niej wrócić. Miałam nadzieje, że Louis mnie puści.
Około 16 wyszła, pożegnałam się z nią i pobiegłam zrobić test.To pięć minut czekania było najdłuższymi jakie kiedykolwiek przeżyłam.
Sprawdziłam wynik testu - pozytywny. Moje życie właśnie przestało mieć sens. Zsunęłam się po zimnych płytkach, a w moich oczach znów zgromadziły się zły.
-śliczna, co się stało? Dlaczego znów płaczesz? - nawet nie usłyszałam kiedy do łazienki wszedł Louis. ie zamierzałam na niego spojrzeć ani mu nic odpowiedzieć. Moje życie sie zawaliło. W brzuchu nosze dziecko gwałciciela.
-Patricia,co to jest? - zadał pytanie, a ja nawet nie miałam siły na nie odpowiedzieć, ani na niego spojrzeć. - Patricia, kurwa spójrz na mnie! - potrząsnął mną i podniósł moją głowę machając przed oczami testem.
-Nie widzisz?! Jestem w ciąży!
-To tego gnoja?
-a kurwa jak myślisz, że kogo?
Nie odezwał się a ja płakałam.
-Witam Państwa, w czym mogę pomóc?
-Moja przyjaciółka ma zawroty głowy i od jakiegoś czasu wymiotuje.
-Zbadam Panią i przepisze jakieś leki, jeżeli to nie pomoże, będziemy musieli położyć Panią na oddział.
Lekarz przesłuchał mnie i puścił do domu mówiąc, że to zwykłe zatrucie pokarmowe. W drodze powrotnej wjechaliśmy do apteki i blondyn kupił mi jakieś lekarstwa. Gdy weszliśmy do domu, od razu zaprowadził mnie do sypialni i przyniósł gorzką herbate, którą musiałam wypić Położył się obok i przytulił mnie do siebie. Próbowałam zasnąć' ale to wcale mi się nie udawało. Zaczęłam zastanawiać się kiedy ostatnio miałam okres. Moje obliczenia wskazywało, że przez cały listopad go nie dostałam. Przez prawie całą noc nie spałam, przekręcałam się z boku na bok tak by nie obudzić śpiącego obok mnie blondyna. Dopiero koło 5 rano udało mi się usnąć.Gdy tylko poczułam brak ciepła obok siebie przebudziłam się.
-śpij, jest dopiero po 6. Zaraz wrócę.
Przewróciłam się na drugi bok i wstałam do łazienki, przetarłam twarz wodą, umyłam zęby i popatrzyłam w lustro - wyglądałam jak 150 nieszczęść.Wory pod oczami i brak jakiegokolwiek wyrazu. Jeżeli to jest, to o czym myślę, to nie wiem co zrobie.
Wróciłam do łóżka w którym leżał już blondyn.
-Patricia, co jest?
-Nic, tylko nie mogłam spać w nocy.
Położyłam się obok chłopaka i przytuliłam się do niego. Nie wiem czemu pozwalał mi na tyle czułości Próbowałam powstrzymać łzy,ale z tej niemocy nie mogłam nic zrobić.
-Patricia, prosze Cię, powiedz o co chodzi
-O nic, tylko po prostu chciałabym wrócić do domu, albo chociaż zobaczyć się z Charl.
-Zaproś ją do mnie. W taki sposób mogę tylko Cię uszczęśliwić. Jak wstaniemy rano to zadzwonisz do niej, - chłopak znów mnie przytulił i pocałował w czoło. - zamknij oczy i prześpij się
Koło 11 przyszła Chaarlotte wraz z testem ciążowym który kazałam jej kupić. Tak, właśnie, boje się, że jestem w ciąży. Ale zrobie go dopiero jak moja przyjaciółka wróci do domu. Louis zamówił obiad i usiedliśmy przed telewizorem. Poinformował as, że musi załatwić pare spraw i wróci później. W tym czasie poruszyłyśmy sprawę szkoły. Przyjaciółka pytała się kiedy zamierzam do niej wrócić. Miałam nadzieje, że Louis mnie puści.
Około 16 wyszła, pożegnałam się z nią i pobiegłam zrobić test.To pięć minut czekania było najdłuższymi jakie kiedykolwiek przeżyłam.
Sprawdziłam wynik testu - pozytywny. Moje życie właśnie przestało mieć sens. Zsunęłam się po zimnych płytkach, a w moich oczach znów zgromadziły się zły.
-śliczna, co się stało? Dlaczego znów płaczesz? - nawet nie usłyszałam kiedy do łazienki wszedł Louis. ie zamierzałam na niego spojrzeć ani mu nic odpowiedzieć. Moje życie sie zawaliło. W brzuchu nosze dziecko gwałciciela.
-Patricia,co to jest? - zadał pytanie, a ja nawet nie miałam siły na nie odpowiedzieć, ani na niego spojrzeć. - Patricia, kurwa spójrz na mnie! - potrząsnął mną i podniósł moją głowę machając przed oczami testem.
-Nie widzisz?! Jestem w ciąży!
-To tego gnoja?
-a kurwa jak myślisz, że kogo?
Nie odezwał się a ja płakałam.
czwartek, 14 listopada 2013
Rozdział dziesiąty.
-Patricia, wysłuchaj mnie teraz dokładnie. Nie jestem zdolny do kochania, nie znam takiego pojęcia. Miłość może istnieje, ale nigdy jej nie poznałem.
-No i po co mi to mówisz? Daj mi wrócić do domu.
-Nie, kurwa posłuchaj mnie przez chwile. Rozmawiałem z Oscarem i kazał mi spróbował, może przy tobie zrozumiem czym jest miłość.
Dziewczyna nie odpowiedziała, nie patrzyła się na mnie tylko zerkając w okno popijała kakao, zastanawiam się tylko jak taka krucha dziewczyna była w stanie tak bardzo zawrócić mi w głowie.
-Odwieź mnie do domu, proszę.
-ale Patricia.
-ODWIEŹ MNIE DO DOMU! - krzyknęła - albo wiesz co, wrócę sama -wstała i wyszła.
*Patricia POV*
Wyszłam, zbyt dużo emocji jak na jeden dzień. Usłyszałam jak mnie wołał, ale nie zatrzymałam się, założyłam buty, a wtedy z kuchni wszedł chłopak bardzo podobny do Louis'a, to jest pewnie jego brat.
-Ty pewnie jesteś Patricia? - chłopak jest tak samo bezpośredni jak jego brat.
-Tak.
-Oscar brat Louis'a.
-Wiesz co ja muszę iść, przepraszam - powiedziałam gdy zobaczyłam Louis'a schodzącego po schodach. - Cześć Oscar.
Wyszłam z ich domu. Znów czekał na mnie długi marsz, teraz chociaż miałam telefon i pieniądze. Kurtkę znów zostawiłam w aucie chłopaka. Przestaje rozumieć wszystko co wokół mnie się dzieje. "Rozmawiałem z Oscarem kazał mi spróbować" w głowie rozbrzmiały mi jego słowa. Ale to on będzie ze mną czy Oscar, to on powinien wiedzieć czy coś do mnie czuje czy nie. Prawda jest taka, że powinnam dać mu szanse, bo każdy może się zmienić.
-Patricia, poczekaj chwilę. Podwiozę Cię - Wypadł z domu zaraz za mną. Przyspieszyłam kroku aby być jak najdalej od niego.
-No Patricia, wsiądź ze mną do auta. Proszę.
-Nie Louis, nie chcę.
-To porozmawiaj ze mną na spokojnie.
-Czy Ty mnie nie rozumiesz?
-Kurwa wybieraj, albo wsiadasz do auta, żebym Cię odwiózł, albo Cię na silę zaciągam do mojego domu i tam śpisz. Dość tego. Nie będziesz mi się stawiała.
Prychnęłam i znów zaczęłam iść w stronę swojego domu. Po chwili przerzucił mnie przez ramię i wszedł ze mną do domu. Gdy tylko zamknął szczelnie drzwi postawił mnie na ziemi.
-Oddaj mi swój telefon i zapierdalaj na górę do mojego pokoju.
Ani mi się śni, mam zamiar napisać do Charl, że Louis przetrzymuje mnie w swoim domu siłą, ale chłopak wyjął mi go z kieszeni zanim zdążyłam zadbać o jego bezpieczeństwo.
-Teraz na górę.
Weszłam szybko na górę i trzasnęłam drzwiami zamykając się w sypialni chłopaka.
-Pierdol się Tomlinson - powiedziałam gdy usłyszałam pukanie do drzwi.
-Patricia, to ja Noami, mogę wejść? - Co ona tutaj robi?
-Tak, proszę. Wytarłam łzy i otworzyłam dziewczynie drzwi - Jak ty się tutaj znalazłaś?
-Oscar zadzwonił do Dean'a, że coś się miedzy wami dzisiaj stało.
-Wyznałam mu miłość, a on sobie tak, po prostu pojechał. Zostawiając mnie samą daleko od domu bez niczego, potem jak gdyby nigdy nic siłą przywiózł mnie tutaj.
-Bo mu się postawiłaś, a oni tego najbardziej nienawidzą.
-Potem jeszcze powiedział mi, że Oscar kazał mu spróbować. To powinien być tylko jego wybór, a nie zdanie jego brata! On powinien wiedzieć czy coś do mnie czuje czy nie! - podniosłam głos w ostatnim zdaniu.
-Daj mu szanse. Wszystko jest możliwe. W sumie i tak już jest za późno na wycofanie się z tego wszystkiego. Jeżeli się nie poddasz, on Cię będzie przetrzymywał póki nie ulegniesz.
-Czyli się od niego nie uwolnię?
-NIE - usłyszałam głos Louis'a dochodzący ze strony drzwi, cała zamarłam. - Noami możesz już iść na dół.
Dziewczyna grzecznie wstała i wyszła z pokoju.
-Porozmawiasz ze mną? - zapytał.
-Nie mamy o czym.
-Mi się raczej wydaje, że mamy pewną kwestię do poruszenia.
-mogę wrócić do domu?
-nie - powiedział spokojnym głosem - zostajesz dzisiaj u mnie, jutro nie idziesz do szkoły.
-Masz zamiar tutaj mnie przetrzymywać?
-Twoja mama się zgodziła, więc czemu nie?
-Czy ja dobrze zrozumiałam, że rozmawiałeś z moją matką?
-tak.
-zajebiście..
-Panuj nad słowami. Teraz maszeruj do łazienki i pod prysznic, potem zjemy kolacje.
Wskazał mi ręką na szafę, co miało oznaczać, że mam wyjąć z niej ubrania i posłuchałam jego rozkazu, mając nadzieje, że jeżeli będę posłuszna, to zostanę szybciej puszczona do domu.
Gdy tylko wyszłam z łazienki usłyszałam jego donośny głos wołający mnie z dołu, że pizza już przyszła. Odłożyłam swoje rzeczy na fotel i poszłam do chłopaka.
Podczas posiłku nie rozmawialiśmy ze sobą, bo towarzyszył nam Oscar. Gdy położyłam się do łóżka, czekając aż Louis do mnie przyjdzie zrobiło mi się niedobrze.
Szybko wbiegłam do łazienki która znajdowała się w pokoju brata Tomlinson'a i zwróciłam cały zjedzony posiłek.
Zmartwiony Oscar zawołał swojego brata, gdy tylko wyszedł z łazienki.
-Zakładaj spodnie, jedziemy na pogotowie - usłyszałam komendę, ale nie miałam siły nawet podnieść się z podłogi. - Patricia, rób co mówię.
-To może mi kurwa pomóż, bo jakbyś nie widział nie jestem w stanie odejść od ubikacji.
Chłopak pospiesznie przyniósł mi spodnie i kazał bratu opuścić pomieszczenie, pomógł mi z założeniem dolnej garderoby i zaniósł do auta.
-Jeżeli będziesz miała wymiotować to mów, nie chce żebyś zabrudziła mi auto.
Gdy dotarliśmy do szpitala chłopak od razu załatwił mi wejście do gabinetu. Oczywiście nie mógł mnie zostawić tam samej, tylko musiał wejść ze mną.
Nie zepsujecie mi harmonogramu
nawet prosząc o wcześniejsze dodanie rozdziału.
Bo teraz już się na to nie zgodzę :))
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)